ძილო მოდი!

ისევ მეტკინა ზურგი. დღე იყო უაზრო. ჩვეულებრივი და მსგავსი სხვა დღეების.
თეთრი ღამეები დამეწყო, ვერ ვიძინებ.
არც მინდა წამლებს მივეჩვიო.აბებს ისე ვერც ვყლაპავ და:) წყალში ერთი კოვზი თაფლი გახსენი და დალიე, უძილობას შველისო, მირჩიეს და ვსვამ, არ გეტკინა არაფერი. სადაა ძილი:)
თეთრი ღამეები პეტერბურგში:)
თეთრი ღამეები აქ:) არ ვაზუსტებ სად:) მართლა კუ ვარ, ვიმალები ჯავშანში.
,,ასამდე დაითვალე და ჩაგეძინებაო” -მეუბნებოდა ხოლბე ბებია, მაშინ სამადეც ვერ ვაღწევდი:)ახლა ალბათ მილიონ, მილიარდ . . . რაღაცამდე ავალ:)))))))))))

ამშალე ;)

მომინდი . . .
შემახე ხელები.
ამიჩეჩე თმა და გრძნობები.
გავიტრუნე . . .
ლეკვივით ვარ გასუსული, მუცელზე რომ ხელს გაუსმევ და წკმუტუნებს.
ამშალე . . .
წიგნივით კითხვამოწყურებული კაცი, რომ შევარდება ბიბლიოთეკაში ისე.
ამშალე . . .
საწოლივით, გასამზიურებლად რომ გააქვს ბებოს აგვისტოს თვეში გარეთ ისე.
გელოდები, დამალაგეეეეეეეეეეეე!

კუდ ყოფნის მეორე დღე

დღესაც კუ ვარ, ოღონდ კუზში მარტო სევდა მაქვს.
შავი, ნაცრისფერი და მუქი ლურჯი.
შავი სევდა ჩემია, რატომ შემხვდა ან სად ვიპოვე , ანდა კიდევ რატომ ვიტვირთე არ ვიცი.
არც ის ვიცი ასე როდის გაშავდა და მოიქუფრა.
ნაცრისფერი სევდა თიკოსია,აი ცოტა თეთრი რომ შერევია და მალე დაუბრუნდება სითეთრეს.
ლურჯი სევდა ყველა სხვა დანარჩენისაა; ობლების, უშვილოების, მიტოვებულების, უსახლკაროების, უგულოების, სიყვარულგამქრალებისა.

ბორჯომი, გაწბილდებით, მაგრამ მაინც:)

ესეც აბასთუმანია