შემოხეტიალდი

შემო - დაანებე ამ ხეტიალს თავი.
შემო - ხეტი - ალდი.
ვერ ხედავ მარტო ყოფნით
სულ რომ გატიალდი.

ხის ქოხის კარები ღიაა, ურდული არ ადევს, არც დაკაკუნება უნდა.
შემო და ეს ფარაღალა ხის კარები დაამაგრე, ყველა გამვლელ-გამომვლელმა რომ ვერ შეძლოს შემოხეტება. ცეცხლიც აანთე და ფიჩხიც მოზიდე, ნაკვერჩხლის გაღვივებისას რომ დაყარო.

შემო, წელიწადზე მეტია ძარღვებზე მკიდია მონატრება.

ბლა-ბლააა

მე სექსი მინდოდა, მასაც, თუმცა თავს იკავებდა. მე თავშეუკავებელი ვიყავი მუდამ. პასუხისმგებლობას გაურბივარო - თქვა, ან სექსით რა პასუხისმგებლობას დავაკისრებდი ვერ ვხვდები, ახლაც კი:)

პირველობა უნდოდა, თუმცა ის არა ჩემს ცხოვრებაში პირველი კაცი ყოფილიყო.
მერე ვეღარ მიგატოვებო - მითხრა ერთხელ, ან რატომ უნდა მივეტოვებინე თუ კარგად იყო ჩემთან ამასაც ვერ ვხსნი, ახლაც კი:)

დებილების მაგნიტი ხარ - მითხრა ადრე მეგობარმა.

მერე წლები გავიდა და ვნახე. მივხვდი ლტოლვა არ გამნელებია, სახლში წავყევი.

- მერამდენე ვარო - როცა მკითხა უკვე ჩაის სმის დროს კინაღამ გავიგუდე.

მართლა დებილების მაგნიტი ვარ რა!!!!!!!!!

მთაში

წავედით. ავიკარით გუდანაბადი და აუყევით მთას. ნახევარი გზა მანქანით ვიარეთ, მერე ძალიან აღმართები, რომ დაიწყო და ძალიან მომინდა მარტოები ვყოფილიყავით, - ფეხით ვიაროთ - მეთქი და მანქანა ბარში გაუშვით.ზურგზე უზარმაზარი ჩანთებით მთას აუყევით. სადღაც ზემოთ ხის სახლი გველოდა. დაღამებამდე უნდა ავსულიყავით,თუმცა აზრი ღამე ხის ქვეშ გაგევთია ორივეს ძალიან მოგვწონდა, მაგრამ რახან ზემოთ სახლი იყო ხის, რომელიც რამდენიმე დღე ჩვენი იქნებოდა, ანუ საერთო ჭერი გვექნებოდა, გვხიბლავდა და სახლისკენ მივილტვოდით. სახლი არც ისე შორს ყოფილა, მალე გამოჩნდა, ყავისფერი ორი პატარა ფანჯრით.

ჩანთები დავყარეთ და ერთმანეთს ვეცით. დაღლილს სხვანაირი სუნი ქონდა, ძაან ჩემი იყო, ვკოცნიდი ყველგან. - აკი დავიღალეო - ხარხარებდა თავისებურად.

მერე მივაწყ-მოვაწყეთ ყველაფერი. სანთლები გვქონდა წამოღებული სულ თაფლის, როცა ჩამობნელდა ავანთეთ. ის სკამზე იჯდა მე ძირს ვიწექი თხელ ფარდაგზე, მის ფეხებზე მედო თავი. სანთლები ცეკვავდნენ და მე მოკუნტული ისეთი ბედნიერი ვიყავიი. სახლი ძაან ხმელი იყო, მეტი სიხმელიგან ხეები ერთნამეთს იყო დაშორებული და ჭრილში ვარსკვლავებიც ჩანდა ალაგ- ალაგ. მინდოდა არ გათენებულიყო.

ჩაი გვქონდა ბევრი და რამდენიმენაირი, სულ აქ დავრჩებოდი საცხოვრებლად.

დღე ხის კევებს ვაგროვებდით, მერე კბილებზე მეწებებოდა და ვერ ვიშორებდი, მერე მასწავლიდა როგორ უნდა დამეღეჭა,რომ კბილებზე არ ამკვროდა.

კარტოფილს ვწვადით ნაკვერჩხალზე. სუხარი გვქონდა ბევრი, უფრო ბევრი კოცნა. არ ვიღლებოდით.
წყალი იყო შორს, ჭურჭელი პატარა, ამიტომაც ხშირად გვიწევდა წყაროზე ჩასვლა. კარტს ვთამაშობდით და წაგებულს ამოჰქონდა ხოლმე წყალი, ძირითადად მე ვაგებდი, ამ დროს ორივე მივდიოით ხოლმე :)

ერთ ღამეს იწვიმა, ხის სახლშიც ისმოდა კაპ-კუ, კაპ კუპ. მერე ცეცხლი დავანთეთ, ბევრი ვიცეკვეთ. უფრო მეტი ვსვით. ჭაჭის არაყი, დაბლა ვიყიდეთ სოფელში. როგორც ბაბუამ იცოდა ნამდვილი ცეცხლი იყო, სამაგიეროდ სამჯერ დავსველდით და არ გავციებულვართ. ირგვლივ ხეებზე ჩვენი ტანსაცმელი იყო მიმოფენილი. ჩრდილში სულ ჩემები, მზეზე მისი. ჩემი ტანსაცმელი გვიან შრებოდა. მომწონს შიშველი, რომ დადიხარო, მეც მომწონდაა ასე. არც ბავშვობაში მყვარებია ტანსაცმელი, სადაც მოვიხელთებდი იქ ვიხდიდი თურმე. აქ გასაქანი მომეცა და . . .

მერე მუხლს ზემოთ რაღაცამ უკბინა, მთელი ღამე არაყის საფენებს ვადებდი, გაუსივდა. შემეშინდა, ალბათ იმიტომ რომ მის გარეშე ბედნიერი ვერ ვიქნებოდი. ორი დღე კოჭლობდა, წყალზეც მე მიწევდა სიარული, ტოტების შეგროვებაც და საჭმელიც გაკეთებაც.

ათი დღე გავიდა. წამოვედით. გზაში ხმა არ ამოგვიღია. ბარს რომ მიუახლოვდით ისევ უხმოდ დავყარეთ ჩანთები და ერთმანეთს მივეწებეთ. ავბრუნდეთ რაა - თქვა და თვითონვე გაეცინა.
ხის ქოხი გაისადაც იქ იქნება - წავჩურჩულე და მუხლზე მოვეფერე.

რა მოვბოდე, რისთვის მოვბოდე არ ვიცი, მაგრამ მეწერებოდა და დავწერე:)

თავიდან იწყებ ა მართა+დათოს=შეყვარებულებს.


ეს წარწერა გხვდება სკამზე, მერხზე, ჭიშკარზე. ფხაჭნი, შლი, თუმცა . . .
მერე ღამით ხვდები ჩუმ-ჩუმად. ღამე რაღაც სხვანაირია თორემ, დღე ხომ ისედაც ასჯერ ნახულობთ ერთმანეთს. მერე მეორე ზაფხული მოდის და ვაა, ისევ დათოზე გეფიქრება.

,,ბრისილი მიაუს“ მხოლოდ მისი კოცნისთვის თამაშობ, ძმაკაცები ხომ კარგად აწყობენ შენთან მოახვედრონ კოცნისას დათო. შენც მეორე დილამდე გიხურს ლოყა.

ერთხელაც მიხვდები, რომ დათო აღარ გიყვარს. სწავლობ და სხვა არაფრისთვის არ გცალია.
სტუდენტი ხდები და ახლა კახა გამოჩნდება.
მერე გიორგი, გელა. . .

ვერცეთთან ვერ დაწექი, არ გაცდენია თქვენი ურთიერთობა ხელის ფათურსა და მუცლის ტკივილამდე მისული ვნების უკან ჩაბრუნებას.
ახლა ისევ მარტო ხარ.

(სახელებს ვცვლი)

დავიწყოთ - მაიკო,ლამაზიაა, გრძელი, მოცეკვავე, გათხოვილია კი, ორი შვილის დედააა, თუმცა ის გადარევა-გაფრენა რაც სულში უზის არასდროს არ ჰქონია. არც საწოლში გაუფრენია არასდროს, ან პიანინოზე, თოხის ტარზე ან რა მნიშვნელობა აქვს. ზედმეტად წესიერად ცხოვრობს, შაბათ-კვირას ეკლესიაში დადის და ყველა წინადადებას ,,ღვთის ნებაა“ აყოლებს. ერთი პოზის ერთგულია, ან თვლის რომ ესაა სავალდებულო და ცხოვრობს ასე.

ნინო - თხელი, ხორბლისფერი. თავისებური შარმი აქვს და ჭკვიანია. ალბათ ამიტომაც გაურბის ყველა. უნდა გადარევაა, თავაწყვეტილი ვნებაა, ბევრი თავგადასავალი, ბევრი სიგიჟეე, მაგარი ფოტოაპარატი და იმ ერთან ერთად მსოფლიოს შემოვლა. ორი ჭიქა კონიაკის შემდეგ პლასტელინივით ლღვება:) - არც ისე პატარაა და ქალიშვილია.

თამუნა - სიფრიფანა და როგორც ერთმა საერთო ნაცნობმა მითხრა მინიატურული, მგონი თვითონაც არ იცის რა უნდა. არც არავინ შეხვდა ჭკვიანი რომ მიახვედროს, აგრძნობინოს. უფრო ნარცისიაა და არც არავინ უმღვრევს წყალს ჯერ ჯერობით :) - ნინოს ტოლია და ქალიშვილია.

ეკა - კისკისა, მჩქეფარე, აი ისეთია უმალ, რომ ააფორიაქებს კაცს. ორი შვილი ყავს და ქმარსაა გაშორებული. ექვსი წელია მარტოა და სექსის გარეშე ცხოვრობს. არადა სულით პეპელააა.


მყავს კიდევ მეგობრები, მაგრამ თავს შევიკავებ მათზე საუბარისგან, რადგან ამ ბლოგს ერთის ქმარი და სხვების გარე-გარე მოსიარულე მამრებიც კითხულობენ , ხოდა
არ ავიტკივებ თავს და ამით მოვრჩები:)

რა მოვბოდე, რისთვის მოვბოდე არ ვიცი, მაგრამ მეწერებოდა და დავწერე:)

რაზეც არ მინდოდა დამეწერა

პირველად მისი ოფლის სუნი მოვიდა და აჩქარებული სუნთქვაც მოჰყვა, მერე ხელით გადმომწვდა. მოიწიე! მოიწიეე! - მეუბნებოდა. არც გავნძრეულვარ. ვიჯექი და უცდიდი როდის გაათავებდა და გამშორდებოდა. მისი ნერწყვისგან ტუჩები მეწებებოდა, თავი გვერდზე მივაბრუნე, არც უგრძვნია, ყელს ჩაყვა. ვიჯექი მშვიდად. მანქანამ ჩაიარა გაბმული სიგნალით, ფარებმა ისე გაგვანათა დაგვინახა ეტყობა. მეკიდა. თვალები დავხუჭე და ტუჩები კბილებში მოვიქციე. რაღაც რბილი ფუნჩულა ხელები ქონდა საზიზღარი. მისმევდა ყველგან, მთლიანად სახეზე, შუბლზე, ცხვირზე, უცნაური სუნი ქონდა მის თითებს. რატომღაც უეცრად მანქანიდან გადავიდა. თვალები არ გამიხელია. მხოლოდ ძუძუებზე ავიფარე ხელები. დაბრუნდა, ისევ ხელების ფათური დამიწყო, შემდეგ ისევ გადავიდა მანქანიდან. ისევ დაბრუნდა. დაჯდა და უკვე გვერდზე გავიწიე. წავიდეთ! თითქოს არ გაუგია ისევ მიმიწია თავისკენ, მკლავში ხელი გამიყარა და ამწია. გავფართხალდი. დაბლა ცარიელი ლუდის ბოთლი დაგორავდა, თავსახური კი ხელში მქონდა ჩაბღუჯული. წავიდეთ! უკვე ავტირდი. დაქოქა და წამოვედით.

ახლა ვფიქრობ ნეტა ეს დამესიზმრა, კოშკას ლექსების წაკითხვის შემდეგ მომინდა დამეწერა, ლუდის გაბრუებით გამოწვეული ჰალუცინაციებია თუ მართლა მოხდა.

უნდა მოგიყვეთ

წავიდეთოო, უკვე დათბაოო, მარტო მე და შენოო, კარვებითოო, ტყეშიოო. რამდენიმე დღე დავრჩეთოო. ვიგიჟოთოო.

სულ უარზე ვარ, სულ, სულ, სულ. ხან სამსახურს ვიმიზეზებ, ხან რას ხან რას. ვაჯერებ, რომ მართლა არ მცალია.

არადა მინდაა, ჯერ მასთან ერთად ყოფნა, მერე მთაში და ტყეში მასთან ერთად წოწიალი. მინდა, მინდაა, მაგრამ . . .

თან ძაან მინდა, ისე ძაან, რომ როცა წარმოვიდგენ მუცელი მეკუმშება სიამოვნებისგან.

მაგრამ არის ერთი მაგრამ დაა არ მივდივარ.

მოდიხარ

ჩემი ხალი, შენი ხელი.
კოცნა მწველი, დამდაგველი.
შენი თმა და ჩემი ჭიპი
უხდებოდნენ ერთმანეთს.

შენი ლუდი, ჩემი არაყი
ათქვეფით დავლიე.
მერე კი - შენს მხრებზე ფერებით ღამეც კი გავლიე.

შენი ნიკაპი და ჩემი ენა ავსებენ ერთმანეთს.
ჩემი მკერდი მეორე ოთახშიც გგგრძნობს.
ჩემი ჩაით დასვრილი შენი მაისური სკამიდან იჭყიტება.
ჩემი ფანჯრებიდან შენი თვალების მზე ცდილობს შემოსვლას.
მოდიხარ ჩემში.

გადამიარააა

საბანი ცალ მხარეს გადახდილი ქონდა, გაუსწორე და წამოვედი.
გიჟი ღამე გვქონდა, გადარეული ღამე, გაუსწორე და წამოვედი.
ფრთები გვქონდა, ბუმბული აშლილი, ნისკარტები ვკორტნიდით ერთმანეთს.
მომწონდა.
მას ქონდა ის, რაც მე მასში ასე მაცოფებდა და თან მომწონდაა.
გადამიარაააააა

თვის

მთა მინდა და ფიჩხი მინდა კოცონისთვის.
მთვარე მინდა სინათლისთვის.
თივა კიდე საწოლისთვის.
და შენ კიდე გათბობისთვის:)

:(

მოვკვდი.
საათნახევრიანი სიკვდილი მქონდა.
მერე დავბრუნდი.
არაფერი მიგვრძნია, არც ჭრელი მდელო დამინახავს და არც ადუღებული კუპრი.
ბლანტი მასა დამდიოდა ტანზე, სახლში დიდხანს ვიხეხე კანი. სისხლჩაქცევები რომ გამიჩნდა მერე გავჩერდი.
სხვანაირი სიკვდილი იყო.
ასეთი სიკვდილი აღარ მინდა.
არადა მართლა მოვკვდი.

ბასასოს

შენს გამო ცალი ხელით ვშლი საწოლს.
შენს გამო ცალი ხელით ვხეხავ სტაფილოს, ვაშლს, კომბოსტოს,
მეორე ხელში შენ ფართხალებ და ჰაერში ფეხებს ასხმარტალებ.
შენს გამო ღამის ოთხ საათზეც მუსიკას ვუსმენთ და თმებს საერთოდ ვეღარ ვივარცხნი.
შენს გამო გულაღმა წოლას მივეჩვიე, რადგან მხოლოდ მუცელზე ყუჩდები. მკერდზე თავს მადებ და იძინებ.
შენს გამო გაზზე მუდამ გადმომდის საჭმელი, მერე ორივე ერთად ვწმინდავთ, შენ ჩემს თეძოზე მოკალათებული პირღია და მე ლაქასთან მებრძოლი.

შენს გამო ერთია უკვე დღეც და ღამეც, ხან როდის იძინებ ხან როდის.
შენს გამო აღარ მაქვს მობილური, იმდენჯერ დააგდე, გაფუჭდა.
შენს გამო მაცვია წითელი საღამური, გიჟდები ამ ფერზე. თვალებს აფაფხულებ და ჭყლოპინებ მთელი წუთი.
შენს გამო ვისწავლე იდაყვით წყლის ტემპერატურის გასინჯვა, თერმომეტრის ერთი ჩამოქნევით 36 გრადუსზე დაყვანა.

შენს გამო დიდი, გრძელი ნაკერი მაქვს მუცელზე,
მერე მოგიყვები, როცა გაიზრდები ამას.
შენს გამო სტრიები გამიჩნდა თეძოზე, ძუძუზე.
შენს გამო ვერ ვიკრავ პიჯაკებს, ვერ ვიცმევ ,,მაიკებს”.
შენს გამო დღეში ორ ლიტრამდე რძიანი ჩაის დალევა მიწევს.

ჯერ შვიდი თვის ხარ, წინ კიდევ ბევრი ,,შენს გამო” გველოდება მე და შენ.

ოღონდ ახლა დამაძინე რაა.

აბლაალბა

ვიგრძენი,
ჭიპს დაბლა ჩვენი ბლანტი სითხის ნაყოფი მწიფდებოდა.
ფეხებგაშლილი ვწევარ. ერთ-ერთი ფეხებისგაშლის დროს მიღებულ სიამოვნებას საშოდან მგლეჯენ.
არ ვიცი ვინ არის, გოგოა? ან იქნებ შენსავით შუბლზე თმა ალოკილი ბიჭი.
არ ვფიქრობ ამაზე.
რკინა გაწკრიალდა ალუმინის ჭურჭელზე. დამთავრდა.
ფეხები გამეყინა, კალგოტკა გამხადეს შემოსვლისას და ნასკები არ გაქვს, ვერ წამოიღეო დამტუქსა ექთანმა.
ბებოს, სიკვდილის ბოლო დღეებში ჩემი შალის წინდები ხელიდან არ გაუშვია, სამშობიაროში შენს დაბადებას ორი დღე ველოდით და მაშინ მოვქსოვე ნერვიულობისასო, გნახე თუ არა ჩაგაცვიო, მითხრა მერე.
ახლა წელს ქვემოთ შიშველი ვწვარ. 15 წუთი არ ადგეო მითხრა ექიმმა. ფეხები რაღაც გაყინულ რკინაზე მიდევს და სილურჯეში წასულ ჩემს ფეხის თითებს ვუყურებ.
გაგიტკბა რაღაც, ადექი! მესმის ექთნის ხმა და ვდგები. აწი იცოდე, რომ ,,ნასკები"  უნდას წამოიღო დამაწია უკნიდან.

კვერცხობანა

,,კვერცხია რაა" – ჩაიბუტბუტა, როგორც იცის ხოლმე, ბამბის მაისური მუცლისკენ ჩაიქაჩა, ბალიში ძირს გადმოაგდო, გულაღმა დაწვა და თვალები დახუჭა.

მინდა, მუცელზე დავადო თავი და ისე დავიძინო.

მიყვარს, როცა ჩემი თავი მისი მუცლის შეკუმშვის რიტმზე ადი –ჩადის.

მიყვარს, როცა მარჯვენა ყურთან, მისი მუცლის შიგნითა ხმაური მიფხაჭუნებს. მარჯვენა ყურზე კი მას უდევს ხელი, რადგან ყურებზე თუ არაფერი მახურავს ვერ ვიძინებ.

ახლა კი მისგან შორს ვარ. ეს უბრალოდ წარმოვიდგინე თუ როგორ განვითარდებოდა მოვლენები მის შემდეგ, როცა ტელეფონზე დაურეკე, აბდაუბდა ველაპარაკე და ბოლოს უეცრად გაუთიშე. ან, დაიწყეთ კითხვა ამ ბოლო აბზაციდან შემდეგ გადადით პირველ წინადადებაზე. ,,კვერცხი " მე ვარ ანუ:)))

ანაბეჭდი

მდუღარე წყალი ხელებზე გადავისხი, მერე თეთრ სუფრაზე დავაწყე დამწვარი ხელები, თითებმა მაგიდაზე უცნაური ანაბეჭდი დატოვა. ავდექი და წამოვედი.
არც ფეხზე ჩამიცვამს, არც თმები შემიკრავს,გარეთ ხეს გამოვედე. ბღუჯა თმა შევატოვე ტოტებს.
გამოვრბოდი.
მერე ფერადი სიზმრები ვნახე, ხის ძირში ჩაძინებულმა.ბეჭზე ხის ღრმა ანაბეჭდი დამრჩა. დამწვარი თითები მოვისვი.
გამოვრბოდი.
აღმართი იყო, შიშველი ფეხი სრიალებდა. ქუსლებიდან სისხლი წამომივიდა, თითებიდან ტალახი. შავი მიწა სისხლმა უფრო გაამუქა.უკან სისხლიან ანაბეჭდს ვტოვებდი.
შენ გგავდი.

გამოუშვით

ხომ გქონიათ მომენტები როცა გაფრენა გინდათ.
როცა სამსახურში ზიხარ, უფროსი ყურში რაღაცას ჩაგყვირის, შენ კი ამ დროს, სხვაგან ხარ, ცას ეხები. ღიმილიანი სახე გაქვს და ხარ შენს ნაჭუჭში გემრიელად. რატომ ვიმალებით ადამიანები? რატომ არ ვყვირივართ როცა გვინდა, ასკინკილით რატომ არ ჩავირბენთ ქუჩებს და გუბეს რატომ არ ვახტებით. ბევრი რატომ მაქვს კიდევ და ამოვთქვამ ნელ-ნელა.

ლივლივი, ,,ჩემი სახლები” და სურვილი მეწერებოდეს:)

კარგა ხანია უკვე აღარ მეწერება და არ ვიცი რატომ, ამიტომაც, ფოტოებით მაინც მოგიტყუებთ:) აი, ასეთი სახლი მინდა მქონდეს, რამდენიმე ვარიანტი ამოვარჩიე და თქვენც ნახეთ.

ჩემი მუზი, როცა მოვა, მერე იქნება და დავწერო რამე.
ხოდა, ვიყოთ ახლა, მე მუზის, სხვა, კაი ბლოგერების პოსტების, აუზიანი სახლისა და ლივლივის მოლოდინში. ცუდია, სიცივეები მოდის, არა ჩემი სეზონი, ჩაცმა-დახურვისა და ქუდ-ქურთუკების დრო:( თბილ ქვეყნებში უნდა გავფრინდე!

! ! !

მეგობრის და ფეხმძიმედაა, მეორე შვილზე.
გუშინ ბასასოს ბევრი ვეფერე და შვილზე გამეფიქრა, აქამდე არა.
დღეს შემთხვევით რაღაც ბლოგზე გადავედი და სულ ბავშვების ფოტოები დამხვდა.
ქუჩაში მატყუარა ( ,,სოსკა”) ვიპოვე ცისფერი.
მუცელზე გაშლილი ხელისგული მივიდე და გავყუჩდი.
სამსახურში, მაისურზე წყალი დამესხა მკერდთან. რძე გამოგივიდაო? - მეხუმრა მაჩუტო.

არც არაფერი:)

ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ, ასჯერ დატრიალდა ფირფიტა, ბავშვობაში ,,პლასტინკა”.
გაიზარდა გოგო და გაეზარდა მკერდი, თმა.
კოჭებშევარდნილი ფეხი თვალებს იტაცებდა.
მას კი კარგა ხანს ფეხბურთი და ომობანა იტაცებდა.

წერილობანა

შვებულება დამეწყო, რაღაც ისე დავიწყე წერა. აი, დაქალებთან, რომ წაიჭორავებ მენსტრუაცია დამეწყო და ტკივილები მაქვსოო ისეე.

ხოდა, შვებულება მაქვს და ჯერ რაჭაო, მერე ყაზბეგიო, ფშავიო, ხევსურეთიო. შორენამ ისე დავიღალე არსად წასვლა არ მინდა, გადაბმულად დავიძინებ ერთი კვირაოო. მანჩოს კიდევ ზღვა უნდა ჩემი არ იყოს.თეთეც ზღვაზე აბოდებს. ჯერ სოფელში ვარ. ბალახზე წამოწოლილი ,,ვიზაგრები” , არ მომწონს ეს ბატივით სითეთრე და შენ რაც გინდა ის იფიქრე:) ღამე ისე გრილა, ამაღამ მატყლის საბანის ამოღება მომიწევს.

ხოდა , კი ვთქვი აქაურობას არ გავეკარები მეთქი, მაგრამ იდეა მომივიდა და ...

ამას შენთვის ვწერ, მინდა რომ წაიკითხო. შენ ხომ თითქმის ყოველ დღე შემოდიხარ ჩემთან, გაინტერესებს რა დავდე ახალი. მეც ყოველდღე გელოდები. მესმის როგორ ჯდები კომპიუტერთან, ან კიდევ წინ როგორ იდებ ლეპტოპს და აწკაპუნებ მაუსს. არ მოგწონს ჩემი ნაბოდვარი, ზოგიც კი ისე ახლოსაა შენთან რომ, ამიტომაც მსტუმრობ ხშირ-ხშირად.
მინდა, რომ წერილი მომწეროო, დიახ, ნუ ჩაგეცინა, ნუ დამანჭე ტუჩები. მე, დაახლოებით ორი კვირა აქაურობას მართლა არ გავეკარები,ხოდა ამ დროის მანძილზე მომწერე. როცა ძალიან, ძალიან კარგად, ან როცა ძალიან, ძალიან ცუდად იქნები დაჯექი და დაწერე. (სტილი, სასვენი ნიშნები და შანიძე გაჭედვები არ იქნება გპირდები:))
მე გელოდები:)

მწვანეე

მივედე -მოვედე,
კაბის ბოლო თითებზე დავიხვიე პატარა გოგოსავით, მაგრამ სათქმელი ვერ ამოვთქვი.
არადა მინდოდა კი.
კივილი მინდოდა, დაგუბებულის ამოხეთქვა.
გამოშვება . . .
ამოუვსების ამოვსება.
ნაცრისფერის გამწვანება.
კაკლის მწვანე კანს, ჯერ დაუმწიფებელს ხელებზე ვისმევდი, ტუჩებზეც, კი მწვავდა, მაგრამ რაღაც ფერს აძლევდა, მწვანეს უცნაურს.
იმფერი მინდა ახლა სამყარო, ბავშვობის ფერი.
ის სუნი მინდა, მზეზე გაფენილ საბნებში რომ გავივლიდი და ავიყოლებდი.
მივედე - მოვედე.
თუმცა კი ვერ ვთქვი.
კვლავ დამრჩა სათქმელი
და თითებით დაჭმუჭნული კაბის ბოლო მიწაზე მოფორთხიალე.