ორნახადი ჭაჭის არაყის ისტორია

კაპ -კაპ -კაპ წვეთავს მინის ბოცაში არაყი და ირგვლივ რაღაცნაირი სუნი დგას, მოხარშული ჭაჭის. ბაბუამ ადიელა გამომიტანა მსხლის ძირში გამიფინა და ვზივარ. არაყს ყოველთვის აქ ხდის, სახლის წინა მხარეს, ამიტომაც ყველა გამვლელ-გამომვლელი შემოდის და თბილ არაყს სვამს. ,,ოჯახს სიტკბო”, -იტყვიან და გადაკრავენ.,,მაგარ არაყს ხდი შოთა” -აქებენ ბაბუას და მხრებზე ხელებს უბარტყუნებენ. არაყს მეც ვსვამ. ბებიას და დედას ჩუმად. ,,წამალია ეს ბაბუ” - მითხრა ბაბუამ და მეც გადავკარი. ცეცხლი მომეკიდა მუცელში, ,,გაგივლის” - დამამშვიდა მაშინ ბაბუამ.

არყის სახდელ ჭურჭელს ახლა სარდაფში ვეღარ ვპოულობ,ვეძებ, რად მინდა , მაგრამ მაინც.
დიდმუცელა თავსახური, რომელშიც ორთქლი ტრიალებს და რაც უწყობს ხელს არაყის გამოხდას სპილენძის იყო. ,,გააყოლა ხელს ეტყობა ვინმემ”, - მითხრა მეზობელმა. ბაბუა ამაზე არაფერს იტყოდა, ხოდა მეც არაფერს ვამბობ. ახლა მისი შვილიშვილი კონიაკს ეტანება:)
თუმცა ბაბუას მიერ მსხლის ძირში, მიწაში ჩაფლული არაყის ბოცა მისივე გაკეთებული წარწერით - ,,გაიხსნას მართას ქორწილზე” ისევ იქაა.

მენატრება; ბაბუ, ეზოში დატრიალებული მოხარშული ჭაჭის სუნი, თბილი არაყი,ხმელი ტოტების ტკაცა-ტკუცი, იქაურობა მენატრებაააააა!

მართა - მაშკო -მატასი

ბნელ კუთხეში ალბათ თაგვია, წრიპინი ისმის.
აბლაბუდას ისეთი ქსელი გაუბია, რომ ძნელია დაშალო.
ბავშვობის ეტლი მტვრითაა დაფარული.
დაჩუტული ბურთი ისევ საწოლქვეშაა შეგორებული.
ჭადრაკის ფიგურები ცალთვალა თოჯინებთან, ჟირაფთან და დათვთან, რომელსაც გამჭირვალე პლასტმასის თვალები აქვს შავი გუგებით, კალათშია ჩაყრილი.
ძირგაცრეცილი, დაღლილი, თეთრი პუანტები რატომღაც წიგნების თაროზე დევს სულ მაღლა. სულ მიმალავდნენ და სულ მაღლა დებდნენ, რომ არ ჩამეცვა, რადგან ,,რეიტუზსაც” ვიხდიდი როცა პუანტებს ვიცმევდი და ადვილად ვცივდებოდი.
შემდეგ ცხელი რძე უნდა დამელია, მე და რძე? ვკვდებოდი და ვერ ვსვამდი. მერე და მერე აღარც მაძალებდნენ.
ჩემი ძმები რძის ქაფს, რომ ხვრეპდნენ მაჟრჟოლებდა.
ტყემლის ხე ნახევრად გამხმარია, ბაბუას მსხლის ხეზე დაუმყნია სამი წლის როცა ვიყავი, ხოდა დაბერებულა ახლა ხე.
კიბეებთან ბალახი ამოსულა. დავგლიჯე გამალებით.
ძაღლის ბუნაგის წინ ისევ აგდია რკინის პატარა ჯამი.
საქანელა უძრავადაა თათრულა მსხლის ტოტზე.
იასამანს იმდენი პატარა ყლორტები ამოუყრია, თუ არ გაისხიპა გადაუვლის ეზოს. მიყვარს იასამანი. ხელს არ ვახლებ, გამრავლდეს.
ბოსტანი სად იყო ვეღარ მიხვდები.
ბებიას ალბომი გამომაქვს კიბეებზე ვჯდები და ვათვალიერებ. ბებია დიდი ქალია, მაღალი, შევსებული, შუაზე გაყოფილი გრძელი თმებით, ბაბუა სუსტი ბიჭია, მოხეტიალე მონადირე. შავ-თეთრი ფოტოები ყველაფერს მავიწყებს.
გალიფე, ჩექმაში ჩატანიებული შარვლები, მკაცრი ყელამდე შეკრული კაბები და ჩეკისტის მსგავსი ,,პლაშები”. ფოტოები უნიკალურია.
ზემოდან ზარების ხმა მესმის, ბავშვები ავიდნენ ეტყობა. მეც სულ ასე ვაკეთებდი, ავიდოდი გორაზე და სოფლის სამრეკლოდან ზარების რეკვას ვიწყებდი. ზარის ქვეშ, რომ დგახარ მაშინ ზარს სულ სხვა ხმა აქვს.
მართაააააა მესმის დაბლიდან, ვარდიკო ბებიაა. ეტყობა კარები დაინახა ღია და იძახის. უნდა ჩავიდე, აქედან ვერ გავაგონებ, ყურს დააკლდა.
დაბლიდან მივდივარ, მარაკანას სტადიონიდან. ბაბუამ გამოგვიყო ყანის ეს ნაწილი ფეხბურთის სათამაშოდ. მამა კარებები გააკეთა, ბადეც დაკიდა, ნახერხით დახაზა და ჩვენ მარაკანას სტადიონი დავარქვით.
ოოო რამდენი მაისური დაფხრეწილა თამაშის დროს.
ჩვენი ,,მანეჟიც” აქ დევს, ბებიამ მერე ხორცისფერი ტომარა გადააფრა და წიწილები დააბუდა შიგ, კაჭკაჭი ვეღარ წამართევსო.
თომას ქოხის ნაწილებიცაა შემორჩენილი. ჩვენი შეჭედილი ხის სკამებითა და კაპრონის ბაწრისგან წვალებით გაკეთებული ხელბორკილებით. ამ ქოხში ხომ ბატონს გამოქცეული, მეამბოხე მონები ვცხოვრობდით.
ხის თოფების კოლექცია გვქონდა, ბაბუა კარგად თლიდა ხისგან ორლულიან თოფებს.
ამ დროს ,,კუკლები’’ ნაკლებად მაინტერესებდა.
მაშკოოოოოოოო მესმის დაბლიდან. ეს მამიდაჩემია. ადრე მაშიკოს მეძახდა, გრძელ ფართხუნა კაბებს ვიცმევდი მუდამ და ნამდვილი მაშიკო ხარო მეუბნებოდა, მერე და მერე მაშიკო მაშკოდ გადააკეთა. ახლაც ასე მეძახის.

ვგრძნობ, რომ აქედან ვეღარსად წავალ, არც მინდა წასვლა.

სოფელში . . .

სოფელში ვარ. აქ თოვლია. ვარდიკო ბებიასთან ჩავედი, ცუდად ყოფილა და მაინც პურს აცხობდა. დამჭკნარი,გრძელი თითებით გემრიელად აბრტყელებდა ცომს. მომიარა, ფქვილიან ხელებზე ვაკოცე, აეტირა. მეც ამეტირა, ჩემს სოფელში ვარდიკო ბებია მგონი ყველაზე მოხუცია. ბებიას დაქალი, მის ახალგაზრდობის ფოტოებს რომ ვნახულობ ულმაზესია, უკან გადაწეული თმებითა და მარგალიტა კბილებით. ორი შვილი ყავს მკვდარი, მათი ფოტოები საწოლთან უდევს პატარა მაგიდაზე. დალოცვა იცის, რაღაც თბილი და ასატირებელი. ახალ რამეს რომ შემამჩნევს მზით გაცვითეო მეუბნება. ახლაც მაგიდასთან დამსვა, თან ბეჭებზე მეფერება თან საჭმელს მაძალებს. წამოსვლისას კვახი გამომატანა, დიდი, ყვითელი. აივანზე, როგორც თვითონ იცის თქმა ,,ჩულქში” ჩაყრილი კაკალი, ხახვი და ნიორი უკიდია. კედლის მარჯვენა მხარეს ათიოდე სანტიმეტრზე ცემენტის კედელი მინითაა დაფარული ,,ნოდარი” იკითხება იქ ვარდიკო ბებიას შვილის სახელი, თვითონ დაუწერია და მერე ასე შემოინახა დედამ. ზაფხულზე როცა კი ვარდიკო ბებიასთან გადავალ ხოლმე ის ამ წარწერასთან სულ ახლოს ზის. აქ აჩევს ლობიოს, აქ ნაყავს ქვასანაყით სუნელებს და სტუმრებსაც აქ იღებს. ხილს საერთოდ არ ჭამს სულთმოფენობამდე, შვილებს არ მიუვათ საკურთხზე წადგმული საჭმელიო აბობს. საკურთხზე კოკრებს აკეთებს, პატარა ყველიან მრგვალ ხაჩაპურებს, მარხვაში გულში კაკალს უდებს.

ჩურჩხელამდე . .

ზურგი მეტკინა, მთელი დღეა ვზივარ და ვწერ. გარეთ კარგი ამინდიაო, თბილაო, მიკიჟინებდნენ , მაგრამ ტრაკიც ვერ ავწიე სკამიდან.
საღამოს გავედი, თუმცა რატო საღამო. ზამთარია, თორემ ზაფხულზე ამ დროს ვიღვიძებ და მერე ვიწყებ ფართხალს.ხოდა, უკვე ქუჩაში ვარ. ქუჩაში გადასვლის ხომ მეშინია და (სკოლის მოსწავლესავით) გავიხედავ ჯერ მარჯვნივ, მერე მარცხნივ და თუ ათ მეტრში მაინც არ არის მანქანა გადავრბივარ გზაზე. სად წავიდე? არავისთან მისვლა არ მინდა. ოთახში ისედაც კი ვიჯექი. ,,კურტკის” ქუდი წამოვიფარე. გზის მხრიდან პურის სუნი მოდიოდა. არა, პური არ უნდა ვჭამო, მერამდენედ ვდებ ამ პირობას აღარ მახსოვს. პირობა იმიტომ ქვია, რომ დაარღვიო, მერე ისევ დადო, მერე ისევ დაარღვიო და გადის რა ცხოვრებაც. თიკომ დამირეკა სალათები გავაკეთე და ამოდიო. თავადს წაყვა გოგო და ვეხუმრები ხოლმე გლეხის ქალი საჭმელების გასაკეთებლად მიგიყვანეს თქო:))
ხოდააა ჩემო ბატონო ( ასე ბაბუამ იცოდა:() იმას ვამბობდი რომ წეღან ქუჩაში ვიყავი ხალხი ნაძვის ხეებს ყიდულობდაა, გაფშეკილ ტოტებიან პლასტმასებს. თოვლი მინდა, ბაბუ გამომიგზავნე რა თოვლიი. ახალ წელს ბაბუას სახლში ვხვდებოდით ხოლმე. ბაბუა ყოველთვის 14 იანვარს ითენებდა (ესეც ბაბუსა სუტყვაა) ახალ წელს. ბუხარზე წვავდა გოჭს, მე და ჩემს ძმებს გაწამაწია გვქონდა თუ ვინ დაატრიალებდა ჯოხზე აცმულ გოჭს. მე პატივი მქონდა გოჭზე მარილიანი წყალი წამესვა. ოღონდ გოჭი არავითარ შემთხვევაში ჩვენი არ უნდა ყოფილიყო. ვყიდულობო გვატყებდა მაშინ ბაბუა. ჩურჩხელებსაც ამ დროს აცვამდა ხოლმე ბებია, ,,თქვენ ახლა ხართ აქ და ადრე რატომ გავაკეთებდიო’’, - გვიხსნიდა. ამოავლებდა ბებია ჩურჩხელას, დაკიდებდა ჯოხზე, ჯოხები სკამებზე იყო დამაგრებული. მერე ჩვენ იატაკზე ვწვებოდით და ჩურჩხელის ჩამონაწვეთი თათარას პირს ვახვედრებდით. აუუუუუუ.

ძველიიი, ძალიან ძველი:((

ახლა სოფელში კარგია, დაანთებ ღუმელს. მერე კვამლზე მეზობლები შემოვლენ. ,,ამოხვედი?!, კარგი გოგო ხარ აქაურობას , რომ არ ტოვებ”, - მეტყვის ვარდიკო ბებია. მე ამეტირება. მერე ჩამოყრილ მსხალს ავკრიფავ, უკვე ნახევრად დამპალს. მწვანილს, რომელიც ეზოში ჯერ მთლად გადაშენებული არ არის დავკრეფ. გავიხსენებ როგორც ბებია ინახავდა და მეც ისე დავამარილებ. ისევ ვიქალებ რა:)
ყვითელ ყვავილებსაც დავკრეფ და ლარნაკში ჩავაწყობ, რომლებიც მეორედ ამოსვლაზე სულ გამხმარები მხვდება:(
მეორე დღეს კი ნერვებმოშლილი დავტოვებ იქაურობას. მინდა სოფელში ვცხოვრობდეეეეეეეეეეეე. ამ წუთს მართლა მინდა, მერე გადამდის და . . .