კუდ ყოფნის მეორე დღე

დღესაც კუ ვარ, ოღონდ კუზში მარტო სევდა მაქვს.
შავი, ნაცრისფერი და მუქი ლურჯი.
შავი სევდა ჩემია, რატომ შემხვდა ან სად ვიპოვე , ანდა კიდევ რატომ ვიტვირთე არ ვიცი.
არც ის ვიცი ასე როდის გაშავდა და მოიქუფრა.
ნაცრისფერი სევდა თიკოსია,აი ცოტა თეთრი რომ შერევია და მალე დაუბრუნდება სითეთრეს.
ლურჯი სევდა ყველა სხვა დანარჩენისაა; ობლების, უშვილოების, მიტოვებულების, უსახლკაროების, უგულოების, სიყვარულგამქრალებისა.

კუ

მგონია კუ ვარ.
კუზში მაქვს წყალი, პური, სევდა და ვნება.
წყალი, იმისთვის რომ არ გამოვშრე, ცოცვა შევძლო.
პური, არსობისააო და მეც ვიარსებო მინდა, თუმცა არსებობის არსი რაა ვერ მიმხვდარვარ.
სევდა, გამომატანეს, ყველამ თავისი დამაწია გზადაგზა, თუმცა რა დაწევა მინდოდა, ისე ნელა დავბობღავ.
ადგნენ და სევდა შემომტენეს ნაძალადევად. ერთმა; უღმერთოდ დავრჩიო,მეორემ გამრიყესო, მესამემ წყალში შევდიოდიო და დაშრაო. მეოთხემ შვილს ვერ ვიყოლიებო, მეხუთემ ქალებს არ მოვწონვარო, აუუუუუ ახლა თქვენ გტენით არა ამ სევდებს?
ვნება? ქალი ვარ რაღა, დედალი კუ და მინდა რომ მწვავდეს.

თიკოს ფიქრები

გუშინ შვილი გამომფხიკეს.
დღეს ცარიელი დავდივარ.
გუშინწინ მუცელზე ვერ ვწვებოდი და
ახლა კი ყირაზე გავდივარ.
შიგნით არ ფართხალებს პატარა.
აღარა მახარებს აღარა,
მინდება ტირილი ხმამაღლა, თუმცა კი ჩუმად ვარ.