შენს გამო ( მეორე ნაწილი)

დიდი გოგო ხარ უკვე - წლის და რვა თვის, პამპერსი გადავაგდეთ:)
სალონს მივაკითხე მთელი ოცი თვე, რომ დავიწყებული მქონდა.
სამაგიეროდ სარკის წინ ნივთები გავაქრე, ალბათ ბალერინა გამოხვალ ისე დგები პაწაწუნა თითის წვერებზე.
შენს გამო პატარა კაბებს გვერდს ვეღარ უქცევ მაღაზიაში, ჩემი ჯინსი კი გაიცრიცა და გაიცრიცაა.
შენს გამო გადამალული მაქვს ყველა მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი.
შენს გამო დანებს წვრილი ცხვირი აღარ აქვთ სახლში.
შენს გამო უტამოტო საჭმელი შემიყვარდა.
,,ფიფქია და შვიდი ჯუჯა", ,,კონკია", ,,კომბლე" ,,წითელქუდა" ჩემი უსაყვარლესი ზღაპრებია:)
ახალი ლექსიკონი შევადგინე - ზღაპრის წიგნი - კაბიაბი, სათამაშოები - ალაპუ, ვაიმე - მონატრებაა, გაუსაძლისი მონატრება - როცა ცხვირზე დამუშტულ თითებს მიიდებს და იძახის ვაიმე, ვაიმეე.
შენს გამო აღარაფერი აღარ მტკივა.
შენს გამო ახლა გრძელ, ფართხუნა, ცხოველებით მოხატულ პიჟამოებს ვიცმევ -მიყურებ და ხიხითებ ბედნიერი.

მთვარეეეეეეე

შიშველი ვიწექი, მთვარე თავზე მადგა და მიყურებდა. ცაზე დაგლეჯილი ბამბასავით ეყარა თეთრი ღრუბლები. სილა თბილი იყო. ჩამთვლიმა, ამიტომაც წამოვდექი და შევცურე. ტალღებმა უკან გამომაგდეს, ისევ შევედი.ზემოდან ავტივტივდი.

მთვარის არ მცხვენოდა, საერთოდ, არც არასდროს შემრცხვენია სიშიშვლის. ასეთი დავიბადე, არა! ურცხვი კი არა, შ ი შ ვ ე ლ ი:)

მთვარე მერე და მერე უფრო გათამამდა, მთლად თავზე წამომადგა. ზღვა შავი იყო, სულ შავი. შავი და ლივლივა, მშვიდი ჩემგან განსხვავებით. დიდთავა მთვარე უკვე ჩემს მუცელზე დაცოცავდა.

ნაპირიდან ხმა მომესმა. შორს ვიყავი, არ ვჩანდი. ბიჭები იყვნენ. დასხდნენ და სიგარეტის მოწევა დაიწყეს. სანამ არ წავიდოდნენ ვერ გამოვიდოდი, ხოდა ტივტივი განვაგრძე. მათ ხმამაღალი ლაპარაკი.
წასვლას არ აპირებდნენ. მერე ერთმანეთისკენ მიიწიეს და ერთმანეთს მოეფერნენ. აღარ ლაპარაკობდნენ. ნაპირისკენ გამოვცურე. წყლის ხმაზე სილიდან ორივემ ერთდროულად ასწია თავი. გაუღიმე და მათ შორიახლო დაყრილ ჩემს ტანსაცმელს დავწვდი. გზადაგზა გადავიცვი. მთვარე უკვე ზურგზე ამაბობღდა:)

ბიეთი . . .

ცა ხელისგაწვდენაზე იყო და ბამბის ნაკუწებად ეყარა ღრუბლები.

ბაყაყები ყიყინებდნენ და ციცინათელები ციდან გადმოცვენილი ვარსკვლავებივით ეშვებოდნენ ძირს. ( მინდა რა მხატვრულად დავწეროო, რაც ვიგრძენი და ვნახე, თუმცა არ გამომდის)

მინდორზე ვიწექი და ვერ ვიძინებდი.

უგუმბათო ეკლესია, ჩამოშლილი კედლები, საკურთხეველი მოშლილი, ფრესკები ნახევრად შემორჩენილი, მოჩუქურთმებული ჯვარი, ირგვლივ კი დაბურული ტყე. ბიეთს ვიყავ.

ქუჩაში ფურცლებიდან 2

ჯერ იყო და შემოსვლისთანავე მომეწონა. მერე შორიდანვე რატომ გამიღიმა მე უცნობს ვერ გავიგე, ან მე რატომ გავეკრიჭე საპასუხოდ ესეც ვერ ამოვხსენი, თუმცა არც მიფიქრია. მოუნდა გამიღიმა, მომინდა გაუღიმე. ყველაფერი მწვანე ეცვა, ბოტასიც კი, რომ აფანატებდა ამ ფერზე მასთან რომ ,,აღმოვჩნდი” სახლში მერე მივხვდი, თუმცა მანამდე ... ანუ სად ვიყავით? შემოვიდა, მერე დავკარგე თვალთხედვიდან, უფრო სწორად არ დამიწყია თვალის დევნება. გოგოები , რომ აკივლდნენ რაღაც მომენტში და კივილის ობიექტს შევხედე წელამდე თმაგაშლილ ნიმფას, რომელსაც გვერდზე ,,მწვანე” უდგა ხასიათი წამიხდა. ერთად იყვნენ. მე რატომღაც მინისკენ გამექცა თვალი ჩემი გადაპარსული თავის გამო.
მერე სასმელის წრუპვა დავიწყე როგორც ყოველთვის და ცეკვა მომინდა. ყველანი მიკუჭულ-მიმოფანტულ - ჩაყუჭულ-ჩახვეულები იყვნენ კუთხე-კუნჭულსა თუ იატაკზე, არავინ ადგა. მარტომ ვიცეკვე კარგა ხანს.ისედაც თვალდახუჭული ვცეკვავ და რა მნიშვნელობა აქვს მეცეკვება თუ არა ვინმე.
დავჯექი და ,,მწვანე” დავინახე, ნიმფას ელაპარაკებოდა. მომწონს რაა. გავხედე, გრძელი ცხვირი აქვს და თმები ჩემზე ოდნავ დიდი.
მერე ნიმფა სადღაც წავიდა. მე და ,,მწვანემ” ვიცეკვეთ. დავშაქრდი და მწვანე მაისურზე თავმიდებულმა,სხვები, რომ ცეკვას და მე ლასლას ვეძახი ვილასლასეთ.
ხვალ მთაში მივდივარ და წამოდიო - მითხრა.
ხვალ რა ხასიათზე ვიქნები არ ვიცი. ამიტომ არაფერს ვპასუხობ. ,,მწვანე”-სთან ერთად ხვალე რომ არ იქნება ეგ ვიცი.
საწოლიც მთლიანად მწვანე აქვს. ერთი მომენტი მეგონა ჭაობში ვიწექი. თვითონ რაღაცნაირი იყო, აქაც მწვანე მუდამ ანთებული. უფრო მომეწონა. ცხვირის ნესტოები ცხენივით უთრთის. უთხარი და ახარხარდა. შენ საპონივით ხარო, თეთრი და პრიალაო.თავზე მაკოცაა. აუუ, როგორ არ მიყვარს თავზე, რომ მკოცნიან! ეს სხვისია, ის სხვა კი! გავბრაზდი და მოვბოდე თეთრი იმიტომ , რომ მონასტრიდან ახალი წამოსული ვარ -თქო. კელიიდან არ გამოვდიოდი-თქო ვიცრუე და შეცბა. მწვანე გადასაფარებელი კისრამდე აიტანა და გვერდზე გაიწია. მერე მწყურიაო და ადგა. შეგრძნება გამიჩნდა მეტანიებს გააკეთებას დაიწყებდა რატომღაც. გავყევი. მართლა წყალს სვამდა ბოთლიდან. მოხვეული მწვანე ადიელა ფეხებში გამებლანდა, კინაღამ დავეცი. საძინებელში დავბრუნდი. როცა შემოვიდა ჩაცმული დავხვდი. გაუღიმე და წამოვედი. კარებამდე მომყვა, ნესტოები ძლიერ უთრთოდა, თავზე მაკოცაა. ეეე ვერ ვიტან ამ თავზე კოცნას. არ მიმიხედავს ისე დავეშვი კიბეებზე. რა გაამართლა ტყუილმაა, თორემ მის რომანტიზმასა და მთაზე ბოდვებს რა გაუძლებდაა. დილის ნიავი ჭინჭარივით მომხვდა სახეში.

დილა მშვიდობისაოოოოოოო

გათენდა,
აუუ რა ღამე იყოოო.
მეც გავიტანჯე და საწოლიც.
საბანი დღეს შეიძლება გაქცეული დამხვდეს და დავრჩე ისევ ბავშვობისდროინდელი სტაფილოსფერი ადიელის ამარა:)
ახლა ბალიში?! ჩემთან ერთად ასჯერ გადატრიალდ-გადმოტრიალდა.
მერე ახმაურდა და ახმაურდა ყველაფერი, უკვე დაძინება მომინდა, მაგრამ . . .
კვერცხი მოვხარშე, შემწვარი საზიანოაო და, მაგრამ არ ვჭამე, აღარ მომინდა.
არც ჩაი დამილევია და რაღაც ბოდვა ფილმს მივაჩერდი, არ მახსოვს რას უყურე.
მუცელი მეტკინა, აბი ხორხში ჩავიდე თითქმის და თავაწეულმა წყალი ისე დავლიე. თავს როგორც კი წამოვწევ აბი ისევ უკან ბრუნდება, ვერ ვყლაპავ, მაგრამ ამჯერად ვეცადე და გამომივიდა:)
ისე რასაც ვცდილობ ის ყველაფერი გამომდის თითქმის.

აუუუუუუუუუ! ! ! !

დღე აუუუ - თი დაიწყო . . .
აუუუუ რა მეზარება ადგომააააააა!
აუუუ რა სიცივეაააააა! ! ! ფეხს ვყოფ საბნის გარეთ და ვყვირივარ.
აუუუუ ძაღლიც ყმუოდა წუხელ ეზოდან.
აუუუ გაზმორება რა კარგიააააა, ვიჭიმები რაც შემიძლიაა. ბებიის ნაქონი ფანელის ღამის პერანგიც ცოტაცაა და ტანზე შემომეხევა.
აუუუ ნეტავ ვინმე ცხელ-ცხელ ქაფქაფა ჩაის მომიტანდეს საწოლში, არა, ვინ მომიტანს მარტო ვცხორობ, ხოდა ვდგებიი.
აუუუუ რა ცივია იატაკიიიიიი, ფეხშიშველა სამზარეულოსკენ მივტანტალებ.
აუუუუ წინდების და ფლოსტების ჩაცმა მაინც ვიცოდეეეეე, რა მიყვარს ეს ფეხშიშველა სიარული.
აუუუუ, რომ შემეძლოს ასე ვიქნები ალბათ მთელი კვირა. დავლევ ჩაის დავიძინებ, მერე გავიღვიძებ, ისევ ჩაის დავლევ და ისევ დავიძინებ.
აუუუ მართლა როგორ მაკლია ძილი. სიზმრები საშინელი მაქვს, მაგრამ მაინც ძილისგუდა ვარ, წინა ცხოვრებაში ნეტა რა, ან ვინ ვიქნებოდი? გიორგი მეუბნება რომ გველი, თიკოს ეცინება ხმამაღლა, როგორც ვხვდები მასაც მოწონს ეს აზრი. მე კი ამ დროს პირს ვაღებ, ენას ტუჩზე ვადებ და ბეეეეეეე ვიძახი ჩემებურად. ისინი ისევ იცინიან. იციან ჩემი ეს ჟესტი, ანუ ,,ლაითად” გავბრაზდიი.
აუუ მობილური რეკავს. ვეძებ ყველგან, ბალიშის ქვეშ, საბანში, ტანსაცმლის ხროვაში, ტაფასაც კი ავხადე თავი საწოლის სიღრმეში შეცურებულა, ვიხრები ჩაის ჭიქით. საწოლის ქვეშ მობილურს, რომ მივწვდე ნახევრად შევძვერი.
აუუუუუუუუუუუუუუ ცხელი წყალი თითებზე მესხმებააა. გამიგია ასეთ დროს საკუთარი შარდია კარგიო, მაგრამ არააააა არ მომწონს ეს იდეა.
ააააუუუუუუუუ თითები ძალიან მეწვის, ფანელის პერანგზე გრძელ კაბას ვიცმევ, შიშველ ფეხებს ჩექმაში უყრი, გზადაგზა პალტოს და ქუდს ვიფარებ და კიბეებზე ჩავრბივარ. აფთიაქი ხუთას მეტრშია. გარეთ ნისლია და თოვას აპირებს. მიყვარს ასეთი ამინდი. რაღაც უკაცრიელის შეგრძნება კი მოაქვს, მაგრამ მაინც.
ააუუუუუუუუუ აქ მუდამ ხალხმრავლობაა. სოკოებივით არის ქალაქში აფთიაქები მომრავლებული, მაგრამ მაინც სულ რიგებია და რიგები. ცრემლები მომდის და თითებს სულ ვუბერავ. ნეტა მართლა გველი ვიყო, კანს გავიცლი და აღარ ამეწვება, ვფიქრობ უაზროდ.
- დამწვრობის რა გაქვთ? - ვცდილობ ურიგოდ მივაწვდინო ხმა მინის იქით მჯდომ ფარმაცევტს, რომელსაც თითებზე ვარდისფერი ლაქი უსვია და ლამაზად აწკაპუნებს კლავიატურაზე.
ააუუუუ, უფრო ამეწვა.
- დამწვრობის რა გაქვთ? მომეცით! - ხმას აუწიე დაა ზურგს უკან ხმა მომესმა
- ბებიის მიერ გაკეთებული რაიმე მალამო არ მოგეპოვებათ სახლში? მოვიხედეეეეეეე. ბიჭი –კაცი დგას ჩემს წინ, ასე 28 წლის თეთრ ხალათში, არ მიყვარს ფარმაცევტი კაცები , რაღაც არ მომწონს. ახლა დგას ეს ფარმაცევტი კაცი ჩემს წინ და რაღაც მალამოზე მელაპარაკება. რა ბებიის მალამო! რას ბოდავს?
აუუუ, ჩემსკენ წამოვიდა, მომიახლოვდა და უხეშად მეკითხება
_ მაჩვენეთ რა დაიწვით! მეც მორჩილად უწოდებ ხელს.
- ეს ხელი დაიწვით? მეკითხება გაოცებული.
- კი დახედეთ, თითებზე ბევრი არაფერი მეტყობა მაგრამ ძალიან მეწვის.
- კოლხური დაგიამებთ, მეუბნება და მინაზე თითს უკაკუნებს, კოლხურ მალამოს ითხოვს.
აუუუუუუუ კაცის დანახვაზე ვარდისფერლაქიანი ფარმაცევტი ფეხზე დგება იღიმება და პასუხობს - დიახ ბატონო დავით!
აუუუუუუუ პერსონააა, ვფიქრობ ჩემთვის და თითები ისე მეწვის ლამისაა ავღრიალდე. შიშველი ფეხებიც გამეყინა, ფეხის თითებიც ამეწვა. ვარდისფერლაქიანი გამონარნარდა, პატივი დამდო შემომხედა და მკითხა
- რა დაიწვით?
ააუუუუუუ ახლა ამას უხსენი. კოლხური მალამო თეთრხალათიანს უკვე ხელში უჭირავს და მიყურებს.
_ მომეცით წავისმევ, გამოვსტაცე ხელიდან მწვანე ,,ტუბიკი” , წავისვი. შვება ვერ ვიგრძენი.
- კიდევ გეწვით? - მეკითხება.
- ახლა ფეხის თითები, ვპასუხობ უცებ.
- ფეხებიც დაიწვით, თანაგრძნობა ისმის კაცის ხმიდან.
- არა გავიყინე, ვპასუხობ ისევ გაღიზიანებული და რატომღაც დაბლა ვიხედები,
აუუ ხელის მტკაველის სიგრძეზე ფანელის ღამის პერანგი მიჩანს. ექიმიც დაბლა იხედება, მე თავი არ ამიწევია დაბლიდან ამოვხედე, ვხედავ ტუჩები უთრთის.
აუუუუ ვხვდები რა სასაცილო ვარ, არადა ეს ექიმი რა მოწესრიგებულიაა.
- ბებიაჩემს ქონდა ასეთი პერანგი მეუბნება სიცილით.
- ესეც ბებიას ნაქონია ვპასუხობ და სიბრაზისგან დამწვრობა აღარ მასხოვს.
- ზუსტად ასეთი ქონდა, განაგრძობს ექიმი, გრძელ სახელოებიანია ხომ და წინ გვირილა ღილებით?
აუუუუუუუუ ჩემი ღამის პერანგიც ასეთია, ხმამაღლა არ ვპასუხობ, მხოლოდ თავს ვუქნევ.
- ბებია ბალახებისგან მალამოებს აკეთებდა, ხოდა ამიტომაც გკითხეთ წეღან მალამოზე თუ ერთნაირი პერანგები გაქვთ, შესაძლოა მალამოები თქვენც გქონოდათ სახლში, ეცადა ზრდილობიანად აეხსნა წეღანდელი უაზრო კითხვა ექიმმა. ავხედე, არაა ზრდილობის გამოსახატავად სულაც არ მეუბნებოდა უბრალოდ ლაპარაკობდა, რომ ხარხარი შეეკავებინაა, მაინც ვერ შეძლო ერთი კიდევ ამაყოლა თვალი და ახარხარდაააააააა.
აუუუუუ რა გავბრაზდიიიიიიიიიიიიიიიიი! ! ! !
აუუუუუუ რა მალე გათენდააა.
აუუუუუუ ძილი ისევ არ მეყო.
აუუუუუუ ნიცა მთელი ღამე ჭირვეულობდა.
აუუუუუ ისევ მაგრა ცივაა. ფანელის არა ატლასის პერანგი მაცვია, თუმცა ფეხზე შალის წინდები. საწოლთან ფლოსტებიც აწყვია.
აუუუუუუ ცხელი ჩაის სურნელი ნელ ნელა მიახლოვდებაა.
აუუუუუუ ასე ყოფნა ალბათ არასდროს, არაასდროს არ მომწყინდება.
- ფრთხილად ხელი არ დაიწვა, მეუბნება დათო და ჩაის მაწვდის.
აუუუუუუ მინდა სულ,სულ,სულ ასე ვიყოთ.
აუუ მე ისევ პერანგით ვარ, გრძელი ღამის პერანგით, თმაბურძგნული, ოღონდ ბედნიერი. დათო სამსახურში მიდის და მკაცრად პიჯაკშია გამოწყობილი, ისევ ისეა მოწესრიგებული. ნიცას კი ჩემი ფანელის ღამის პერანგით შეკერილ გულის ფორმის ბალიშზე უდევს თავი და ჩვენს საწოლზე ძინავს. რაც არც დათოს დედას და არც დედაჩემს არ მოწონს. შენ დათო გააგიჟე, ახლა ორივე ბავშვს გააგიჟებთ, მეუბნება დედა. დათოს დედა მხოლოდ თავის გადაქნევით შემოიფარგლება ხოლმე.
აუუუუუუუ იმ დღეს რომ თითები არ დამწვოდააააააააააა.

ბაბუ

- იმერელი იქნები? – მკითხა ბაბუას ხნის კაცმა მარშუტკაში, ჯერ გაუღიმე და თავი დაუქნიე.
- ზესტაფონიდან ხარ? ვანიდან? ბაღდადიდან? ხონიდან? საჩხერიდან? სამტრედიიდან? თერჯოლიდან? ჭიათურიდან? ხარაგაულიდან? - ჩაამოყარა უცებ.
- არცეთიდან –უპასუხე ღიმილით.
- იმერელი, რომ იყავი მივხვდი, შეგხერდე და მაშინვე მივხვდი –არ დაცხრა მოხუცი.
- როგორ მიხვდით? - გულუბრყვილო გამომატყველებით ვკითხე მე. აი, შტერი გოგოები რომ სვამენ კითხვებს ისე, ბოლო მიხვდ – იიიიიიით? გავაგრძელე. კარგ ხასიათზე დავდექი. უფ, ამოვისუნთქე და სამსახური დროებით გადამავიწყდა.
-მივხვდი რა - ახალგაზრა ბიჭივით შეიშმუშნა მოხუცი. ისევ გაუღიმე.
-ზარი გამაშვებინეთ რა -მთხოვა მოულოდნელად. სადღაც დარეკა, არ უპასუხეს, სახეზე წამოწითლდა და შემომხედა. ჩემი ჩასვლის დრო იყო, დავემშვიდობე და ჩამოვედი.გზა გადავირბინე და სამსახურის კარი შევარე რომ SMS მომივიდა.
-მე აკაკი ვარ, მარშუტკაში რომ ზარი გამაშვებინეთ, ვიმეგობროთ - ჩემს ხარხარზე მთელი სამსხური გარეთ გამოეფინა და გაოცებულები შემომცქეროდნენ.

აკაკი ბაბუა ახლაც ვერ წარმომიდგენია როგორ კრეფს SMS , თუმცა კი ახლაც ვხარხარებ როცა ის SMS მახსენდება.

ამოგიჩემე:)

ამოგიჩემე,

ბავშვობიდან გამომყვა.
სოფელში –
ვინც არ მინდოდა მას ბებია ჭიშკრიდანვე ტკბილი სიტყვით იშორებდა.
რაც არ მინდოდა ის სახლში არასდროს კეთდებოდა.
ჭუკები მიყვარდა და მამა გატანჟული იყო მათი თრევით, მუყაოს კოლოფში ჩავსვამდი და . . .
მერე მე და ბებია ჭინჭრის საკრეფად ერთად დავდიოდით, ჭუკებს ცალკე და მე ცალკე მიკეთებდა ბებია ჭინჭის ფხალს.

დედა ამბობდა იმდენ ჭინჭრის ფხალს ჭამს ეს ბავშვი ეყვარება აბა არა ჭუკებიო:)

ხელისგულზე დავიდებდი მოხარშულ მწვანე ჭინჭარს, დავიძახებდი ჭუკ-ჭუკ ჭუკ და ხელისგულიდან კენკავდნენ პატარა ჭუკები საჭმელს.

ორი ჭუკი სოხუმშიც წავიყვანე, ჩემს რუს-ქართველა მამიდაშვილებთან თავი მომეწონდა დაუტოვე მერე იმათ ეშერაში.
ეს ბავშვობაში დარჩა.

ამოგიჩემე,

ახლა ბებია აღარ მყავს, მის შემდეგ აღარც ჭუკი მყოლია, აღარც ეშერაში ვყოფილვარ და ჭინჭრის ფხალიც აღარ მიჭამია.

სიჯიუტე კი გამომყვა, ხოდა . . .

შენ მე საძებარი გყავარ, ანდა პირიქით

მე ვიცი შენ რაც გჭირს, რადგან ეგრე ვარ მეც, არაფერი არ მტკივა, არაფერი არ მაწუხებდს, ამ დროს ყველაფერიც მტკივა და ყველა და ყველაფერიც მაწუხებს. ოღონდ ეგაა ამ ავადმყოფობას სახელი ვერ დავარქვი. ეგ დეპრესიააო მეუბნებიან, არა ბატონო არ არის ეს დეპრესია. დეპრესია ყოველწამიერია, აი როცა არავინ, არაფერი გინდა. მე კი კარგად ვიცი რაც მინდა და ვინც მინდა.
ერთმა მითხრა გუშინ ჰარმონიულად უნდა ცხოვრობდე საკუთარ თავთანო. დავფიქრდი, ჯერ სიტყვები რაღაც სასაცილოდ მეჩვენა. ახლაც მეცინება, შენც გაგეღიმა? აი! ! დეპრესიონიკები კი ასე ადვილად არ იღიმებიან, ხომ გითხარი შენ ჩემი გჭირს-თქო.
რა არის ჰარმონია საკუთარ თავთან?
ან საერთოდ რა არის ჰარმონია?
გუშინ ანანო წავიყვანე ბაღში, გზაში ვფიქრობდი, რომ იმ წუთებში გულის და გონების ჰარმონია მქონდა.
მე არ ვცხოვრობ ჰარმონიულად საკუთარ თავთან, თუნდაც იმით, რომ ბევრს ვმუშაობ და დაღლილს საჭმელი შუაღამით მახსენდება, ღამე ჭამა კი . . .
მე არ ვცხოვრობ ჰარმონიულად საყვარელ ადამიანებთანაც კი.
მე არ ვამბობ იმას რისი თქმაც მინდა. (არ ვიცი, რატომ, უფრო ალბათ იმიტომ, რომ აზრი არ აქვს)
არ ვარ იმასათან ვისთანაც მინდა. (აქ არ დავაკონკრეტებ)
მე ბევრ რამეზე ვამბობ უარს. (სხვადასხვა მიზეზების გამო)
მე ვიმალები.
შენ ეძებ. მეც, თუმცა კი შენც იცი და მეც ვინ გვინდა, როგორი გვინდა და რა გვინდა.
მე შენ მგავხარ, ამიტომაც ეძებ არა ჩვეულებრივს, არამედ სხვანაირს. ხანდახან ფიქრობ, რომ იპოვე, მაგრამ ისიც ერთ-ერთი ჩვეულებრივ თაგანი აღმოჩენილა. გინდა რომ ის ყველაფერი იყოს შენი, ჯერ პასუხისმგებლობას გაურბიხარ და გინდა რომ ასეთი მიგიღოს, იგიჟოს, გამოგვეყს, ტყე- ღრე დადიოდეთ კარავითა და დიდი ზურგჩანთით, საგზლად ჭადი, ყველი და ლექსები გქონდეთ. კოცნიდე მუცელზე ( ან პირიქით) და არ გბეზრდებოდეს, ცეკვავდეთ კოცონის ცეცხლთან და არ იღლებოდეთ. ეცალოს მუდამ როცა კი ეს შენ გინდა, დაურეკო და გამორბოდეს. გინდა, რომ ბუხართან ერთად ისხდეთ, შიშვლები ბანაობდეთ ტბაში. სიყვარულის გარდა არაფერი გქონდეთ თავში. გინდა რომ ასე ჰარმონიულად ცხოვრობდე მასთან, რომლის სახელიც არ იცი ჯერ, გონებაში კი ვინ იცი რას ეძახი.
შენც ამ ჰარმონიულობას დაეძებ ალბათ.
შენ მე საძებარი გყავარ, ისე როგორც მე შენ. მე სანთლით დაგეძებ.

აჰა

თუ ცოლ-ქმარი ერთ სულ და ერთ ხორცად იქცევა, მაშინ საქორწილო ხელშეკრულება რაღა საჭიროა. სად გავიგონე არ მახსოვს. ფრაზა კი ჩამეჭედა. სამჯერ მაქვს საქორწილო ხელშეკრულებაზე ხელი მოწერილი. აქედან ერთხელ ვიქეცი ერთ სულ ერთხორც. ანუ ჯვარი ერთხელ დავიწერე.
ხელშეკრულება პირველი.
– პირველი იყო და ვნერვიულობდი. ორი ადვოკატი ავიყვანე და ორი ღამე არ მეძინა, რამე არ გამომჩენოდა. მეორე ნახევარი და სარეცელი ვიღას ახსოვდა. საწოლამდე უკვე ნახევრად მძინარე მივდიოდი.მერე გამოვცოცხლდი ხელშეკრულებაში პუნქტი – ცოლ-ქმრული მოვალეობის შესრულებაც შედიოდა. თან ნომერ პირველი ადგილი ეკავა.

მერე კი გადავიტანე ეს პუნქტი მეცხრე ადგილზე, (ახლა არ დაიწყოთ აბა რას თხოვდებოდიო და მორალის კითხვები), მაგრამ ახლა ამ საკითხში დილეტანტი ვიყავი და. რატომღაც ვერ შევეგუე. არადა ის, ისე წესიერად იქცეოდა, არცეთ მუხლს არ არღვევდა. როცა შევეკამათებოდი არასწორად მოიქეცი - მეთქი იღლიაში ამოჩრილ ხელშეკრულებას გადაშლიდა და მაჩუმებდა. მაინც მივაღწიე ჩემსას. ერთ დღესაც დატოვა ჯაგრისი გაურეცხავი და ასე დამრჩა აგარაკი, მისი სამი მანქანა და ყოველწლიურად მისი ბიზნესიდან 65 პროცენტი შემოსავალი.
ხელშეკრულება მეორე
– უკვე გამოცდილი ვიყავი. ისე ჩავაწიკწიკე მუხლები და ჩამოვთვალე ჩემი მოთხოვნები, რომ ადვოკატსაც და მეორე ნახევარს მგონი ახლაც პირები აქვთ ღია დარჩენილი.
მეორე მესარეცლის ადვოკატი ,,კრუტოი” ვიღაც აღმოჩნდა. გამაწამა რა. ყოველ მუხლზე მიკირკიტა. არც მე დავთმე. ჩემი ათივე ძაღლის მოვლა-პატრონობაც ჩავაკვეხე. შაბათ –კვირა დასვენების დღედ ავიღე. შვილის ყოლის შემთხვევაში და შემდგომ გაცილებაში შვილი დედას უნდა დარჩეს. არ იყოს აკრძალვა ჩაცმაზე. ნუ წვრილმანებიც არ გამომრჩა რა. ვინც პირველი მოითხოვდა განქორწინებას უძრავ-მოძრავი ქონების 80 პროცენტი მას რჩებოდა. ბოლოს აქაც გამიმართლა. ნებისყოფა აღმომაჩნდა ურყევი. ერთხელ გაცეცხლდა და პოლიციაც თავზე დავაყენე.
ხელშეკრულება მესამე
- ,,უჟე’’ პროფესიონალ"! ვფიქრობ ჩემთვის და თავი მომაქვს. პირველ დღესვე ვხვდები, რომ ეს სხვაა. არც ხელშეკრულება მაინტერესებს და არც ადვოკატის ჩიჩინი შემდის ყურში, ეს ასე არ ვარგა, შეცვალე, ეს ამოიღე, ეს გადავაკეთოთ. ჩემთვის ყველაფერი სულ ერთია. არც აგარაკი მაინტერესებს, არც მისი უძრავ-მოძრავი ქონება. არაფერიიიიიი. შეყვარებული ვარ ყურებამდე. გამოდებილებამდე შეყვარებული. და ეს ,,უჟე პროფესიონალი” ახლა ვზივარ სოფელში, ვზრდი ოთხ შვილს. ვათუხთუხებ ,,ბორშს”, ვზილავ ცომს, ვაცხობ პურს, ვამუშავებ მიწას, უვლი საქონელს. ხელშეკრულებას არც დავხედე და აიიიიიიიიიი. იესეც შენი სიყვარულიიიიიიიი.

ძილო მოდი!

ისევ მეტკინა ზურგი. დღე იყო უაზრო. ჩვეულებრივი და მსგავსი სხვა დღეების.
თეთრი ღამეები დამეწყო, ვერ ვიძინებ.
არც მინდა წამლებს მივეჩვიო.აბებს ისე ვერც ვყლაპავ და:) წყალში ერთი კოვზი თაფლი გახსენი და დალიე, უძილობას შველისო, მირჩიეს და ვსვამ, არ გეტკინა არაფერი. სადაა ძილი:)
თეთრი ღამეები პეტერბურგში:)
თეთრი ღამეები აქ:) არ ვაზუსტებ სად:) მართლა კუ ვარ, ვიმალები ჯავშანში.
,,ასამდე დაითვალე და ჩაგეძინებაო” -მეუბნებოდა ხოლბე ბებია, მაშინ სამადეც ვერ ვაღწევდი:)ახლა ალბათ მილიონ, მილიარდ . . . რაღაცამდე ავალ:)))))))))))

ბორჯომი

ბორჯომში ვარ. წვიმისგან სველი ასფალტიც ამშრალია, სადაა თოვლი:(
,,შარშან კარგი იყო" –ამბობენ გოგოები. შარშან თოვლი იყო მუხებამდე და ამიტომ –ვფიქრობ ჩემთვის.

ქალაქი მკვდარია, ქუჩაში კაცისშვიის ჭაჭანებაა არაა. დაცვის პოლიცია დგას, ისიც ბანკებთან.

ეგრეთწოდებული ,,ნაბერეჟნის '' ტერიტორაც მკვდარია.

მაშხალები და სასროლებიც ვერსად ვიყიდეთ, ყველაფერი დაკეტილია, ნეტავ წამოგვეღოოოოოოოოოო.
12–ზე ზემოთ პარკში ვიქნებით, მომწონს იქ.

,,გამოვა ეს საღამო ყველაზე მაგარი'' –ისმის მუსიკა. კარგი განწყობა მაქვს.

გამგეობა და ჭავჭავაძის ძეგლის მიმდებარე ტერიტორია საახალწლოდაა მორთული. საპირისპირო მხარეს ჩაიკოვსკი გაყინული დგას:)))))))))

თერთმეტს ათი წუთი აკლია. ძველით ახალი წელი უფრო მიყვარს, ალბათ ბავშვობიდან გამომყვა. ბაბუა ხომ ძველით ახალ წელს ითენებდა მუდამ.

მიყვარსსსსს, ახალი წელი და . . .

ბორჯომში მინდოდა ძალიან, ჩამოვედი და:(( ახლა სხვაგან მინდა. იქ. . .
ეეეეეეეეეეე.

დამენძრა მგონი:(( რაღაც დეპრესიის ნიშნები მაქვს.

გავკარი დეპრესიას! ! ! !
თოვლი მინდა, თოვლი დაააააა . . . .

აბასთუმანი ხაბაზთუმანი . . .

გაციებული ვარ, ცხვირშიც მიჭერს და ყელშიც.
ბევრი ვიარე, უფრო სწორად როგორც ბებიაჩემი იტყოდა ვიწანწალე, ხოდა გავცივდი.
ბორჯომში მაინც მივდივარ დღეს, ძველით ახალ წელს იქ უნდა შევხვდე. შარშანაც იქ შევხვვდი. თოვლი არ ყოფილა, მაგრამ მაინც იქ მინდა.აი თოვლი შარშან კი იყო.

თოვლი აბასთუმანშია,დიდი კი არა ისე კოჭებს მაღლა, მაგრამ მაინც თოვლია და და თან შობას უხდება. შობას აბასთუმანში ვიყავი, ალექსანდრე ნეველის სახელობის ეკლესიაში. კარგი იყო, გარეთ ყინავდა, ,,ლურჯად ბრწყინავდა იანვრის ყინვა მთვარეულ შუქზე’’. ეკლესიაში ბიჭების მგალობელთა გუნდმა ,,ალილო’’ სხვადდასხვანაირად იგალობა. კარგი იყო. მე იმდენი მეცვა მეტანიას ძლივს ვაკეთებდი:)) არადა შილიფად ჩაცმა მიყვარს. შარვლის შიგნით კალგოტკას 40 გრადუს ყინვაშივ ვერ ვიცმევ:)) აბასთუმნის სივიცემ როგორ შემაშინა ნეტავ?:)) კურორტი მორთული იყოოოოო, იტირებ:(( დენის ბოძებზე საცოდავად ეკიდა ვერცხლისფერი წვიმები. დაბლა აუზებთან სასტუმროს ეზო ასე თუ ისე რაღაცას გავდა. ბევრი ფული, რომ მქონდეს აქაურობას რას უზამდიიიი. ,,როშა’’ ჩამკვდარია. აქაურობას სეზონზე ჰაი-ჰაი ძლივს ცოცხლობს და ახლა რა იქნება აბა. მაინც მიყვარს აქაურობა. ახლა საბაგიროც უნდა მუშაობდეს, აქ კი ერთი რესტორანი ან კაფეე არა რომ დაჯდე.
აუუუ ცხვირში მაგრამ მიჭერს. წავედი, ჩავიცვა, კამერის სატენი ავიღო და ბორჯომისკენ ჰერი -ჰერიიიიიიიიი. აბასთუმნის და ბორჯომის ფოტოებს დავდებ , ალბათ ხვალ.

მომწონსსსსსს

,,დადიხარ ხვდები ადამიანებს, ამათგან შეიძლება ისეთებიც შეგხვდნენ რომელთაც შეიყვარებდი რომ იცნობდე, მაგრამ შენ მათ შემთხვევით არ იცნობ და გიყვარდება სხვა ვინც ასე შემთხევით ნახე და გაიცანი. ასე ჩვეულებრივი შემთხვევა ჩვენი ცხოვრების ბედისწერად იქცევა ხოლმე და ვინ იცის, გვერდზე ჩავლილი ადამიანი , გვერდზე ჩავლილი ბედნიერებაა, რომელსაც შემთხვევით გვერდი აუარეთ..."

ჩემი არაა, არც ისი ვიცი ვისია:(