,,ინკლი, ბინკლი , კა-მა -ცინ -კლი, ვიშ -ლა-ძე, ვისი ხელი გინდა შენ ამო-ირჩი -ეეეეეეეე."
თოვდა. . .
ჭრ -ჭრ -ჭრ ხმა მოდიოდა ჩემი ჯარისკაცული ჩექმებიდან.
ჩემს ფეხდადგმულ თოვლზე კვადრატები რჩებოდა.
მდევარი, რომ მყოლოდა ადვილად მომაგნებდა.
მდევარი არ მყავდა.
,,ინკლი, ბინკლი , კა-მა -ცინ -კლი, ვიშ -ლა-ძე, ვისი ხელი გინდა შენ ამო-ირჩი -ეეეეეეეე."
სველ ქვებზე ფეხი მისხლტებოდა.
გვირილების გვირგვინი ძალით , რომ დამაკოსეს თავზე თვალებში მეფხატებოდა და სიარულს მიშლიდა. მომძვრა, არ ამიღია.
ბუჩქებში შევხოხდი და გავიტრუნე, მგონი არც ვსუნთქავდი.
გვირგვინი დავარდნია, ასე წამოსულა - მომესმა ხმა.
როცა გეტყვი ი - ი - ი, მაშინ გამოდიიიიი - მიყვირიან დაბლიდან.
,,სტუკ!”, ,,სტუკ!” მიპოვეს . . .
,,ინკლი, ბინკლი , კა-მა -ცინ -კლი, ვიშ -ლა-ძე, ვისი ხელი გინდა შენ ამო-ირჩი -ეეეეეეეე.”
ფანჯრის რაფაზე ვზივარ, სქელი ფარდა მფარავს.
ოთახში ბოლთას ცემს, რაფიდან ჩამოსვლას ვაპირებ და ყურებში ჩამესმის; ,,არ გამოხვიდეეე”, ფეხებს რაფაზე ვაწყობ და ვიტრუნები.
გავიგონე . . . ,,დავასტუკე” ...
среда, 16 июня 2010 г.
вторник, 8 июня 2010 г.
მწვანეე
მივედე -მოვედე,
კაბის ბოლო თითებზე დავიხვიე პატარა გოგოსავით, მაგრამ სათქმელი ვერ ამოვთქვი.
არადა მინდოდა კი.
კივილი მინდოდა, დაგუბებულის ამოხეთქვა.
გამოშვება . . .
ამოუვსების ამოვსება.
ნაცრისფერის გამწვანება.
კაკლის მწვანე კანს, ჯერ დაუმწიფებელს ხელებზე ვისმევდი, ტუჩებზეც, კი მწვავდა, მაგრამ რაღაც ფერს აძლევდა, მწვანეს უცნაურს.
იმფერი მინდა ახლა სამყარო, ბავშვობის ფერი.
ის სუნი მინდა, მზეზე გაფენილ საბნებში რომ გავივლიდი და ავიყოლებდი.
მივედე - მოვედე.
თუმცა კი ვერ ვთქვი.
კვლავ დამრჩა სათქმელი
და თითებით დაჭმუჭნული კაბის ბოლო მიწაზე მოფორთხიალე.
კაბის ბოლო თითებზე დავიხვიე პატარა გოგოსავით, მაგრამ სათქმელი ვერ ამოვთქვი.
არადა მინდოდა კი.
კივილი მინდოდა, დაგუბებულის ამოხეთქვა.
გამოშვება . . .
ამოუვსების ამოვსება.
ნაცრისფერის გამწვანება.
კაკლის მწვანე კანს, ჯერ დაუმწიფებელს ხელებზე ვისმევდი, ტუჩებზეც, კი მწვავდა, მაგრამ რაღაც ფერს აძლევდა, მწვანეს უცნაურს.
იმფერი მინდა ახლა სამყარო, ბავშვობის ფერი.
ის სუნი მინდა, მზეზე გაფენილ საბნებში რომ გავივლიდი და ავიყოლებდი.
მივედე - მოვედე.
თუმცა კი ვერ ვთქვი.
კვლავ დამრჩა სათქმელი
და თითებით დაჭმუჭნული კაბის ბოლო მიწაზე მოფორთხიალე.
среда, 2 июня 2010 г.
среда, 19 мая 2010 г.
Бессонница
ისე ცხელა უკვე აღარ მელიფება.
თეთრი კაბა მინდა, გრძელი, გამჭირვალე.
ისევ ისე მინდა მთებში წოწიალი და
ხერთვისის ციხეზე შენ, ჩემზე მოტრფიალე.
ხელის გაწვდენაზე ცა მინდა მქონდეს და
შიშველ ფეხისგულებს ვერ გრძნობდეს ბალახი.
ის ჟრჟჟჟოლვა მინდაა, ცივი, საამო
დააააააააააააააა
,,ჟალ”, ,,ჟალ” ,,ჟალ” ვეღარ დავამთავრე.
თეთრი კაბა მინდა, გრძელი, გამჭირვალე.
ისევ ისე მინდა მთებში წოწიალი და
ხერთვისის ციხეზე შენ, ჩემზე მოტრფიალე.
ხელის გაწვდენაზე ცა მინდა მქონდეს და
შიშველ ფეხისგულებს ვერ გრძნობდეს ბალახი.
ის ჟრჟჟჟოლვა მინდაა, ცივი, საამო
დააააააააააააააა
,,ჟალ”, ,,ჟალ” ,,ჟალ” ვეღარ დავამთავრე.
понедельник, 3 мая 2010 г.
ერთხელაც
გვინდოდა და წავედით, თუმცა კი არ მინდოდა, მაგრამ აგყევი.
მალე დავიღალე, წყაროსთთან ჩამოვჯქი და იქვე დავრჩი.
მერე ხის ტოტებისგან ქოხი გავაკეთე და შენს დაბრუნებას დაველოდე.
ზემოდან ირმები მოდიოდნენ და რძე მუდმივად მქონდა. წყალიც და ბაღიც გავაშენე.
ცეცხლს არასდროს ვაქრობდი, კვამლზე ადვილად მომაგნებს-თქო გულს ვეუბნებოდი.
ხრჩოლავდა ფიჩხი, გელოდი შენ.
მერე, თიხა მიწას მივაგენი და ძერწვაც ვისწავლე.
გამომყავდა და გამომყავდა ნაირ-ნაირი ფიგურები.
ქოხი ჩვენი თიხის შვილებით აივსო.
ხრჩოლავდა ფიჩხი, გელოდი შენ.
თევზის დაჭერაც ვისწავლე ხელით.
ქამანდიც დავწენი და ველური ცხენებიც მოვიშინაურე.
და ერთხელაც აღარ მომინდა ფიჩხისთვის სული შემებერა.
მალე დავიღალე, წყაროსთთან ჩამოვჯქი და იქვე დავრჩი.
მერე ხის ტოტებისგან ქოხი გავაკეთე და შენს დაბრუნებას დაველოდე.
ზემოდან ირმები მოდიოდნენ და რძე მუდმივად მქონდა. წყალიც და ბაღიც გავაშენე.
ცეცხლს არასდროს ვაქრობდი, კვამლზე ადვილად მომაგნებს-თქო გულს ვეუბნებოდი.
ხრჩოლავდა ფიჩხი, გელოდი შენ.
მერე, თიხა მიწას მივაგენი და ძერწვაც ვისწავლე.
გამომყავდა და გამომყავდა ნაირ-ნაირი ფიგურები.
ქოხი ჩვენი თიხის შვილებით აივსო.
ხრჩოლავდა ფიჩხი, გელოდი შენ.
თევზის დაჭერაც ვისწავლე ხელით.
ქამანდიც დავწენი და ველური ცხენებიც მოვიშინაურე.
და ერთხელაც აღარ მომინდა ფიჩხისთვის სული შემებერა.
Подписаться на:
Сообщения (Atom)