ასე ვარ

უკვე მეორედ!

უნდა წავიდე! სად ჯერ არ ვიცი, ეგ კი ვიცი აქაურობას უნდა გავცილდე.
როგორც ფოთოლი ან გამხმარი კანი სცილდება ხეს.
როგორც გველი იცვლის ტყავს ისე უნდა შევიცვალო.
უნდა წავიდე! უკვე ვიგუდები!
უკვე მეორედ! პირველად წასვლა ვერ მოვახერხე, დავრჩი გამოშრალი.
უკვე მეორედ! რას მერჩით?! რა გინდათ?! რა გთხოვეთ?! ასე რომ გამიმეტეთ?!!!
დავიღალე! მართლა წავალ სოფელში, მოუვლი ეზოს, არ გავალ გარეთ. ვიქნები მარტო.
ჩემს სოფელში ცა იქვეა ხელის გაწვდენაზე, აქ კი მეშორება.
სოფლიდან უფრო მალე ავალ ცაში, თუნდაც ასკინკილით ვეცადო.
დღეს ჩემთვის ცამ პირი გადაიხსნა, მეორედ იქუხა და მეორედ თავზე ჩამომექცა.
მეტს ვეღარ გაუძლებ!

დღევანდელი დღეც გაილია და
ყვითელი ბურთი სახელად მთვარე დაგორდა ცაზე, ჩემი ფანჯრის წინ გაჩერდა და ავხდე, ფუუ იმის თვალები ჰქონდა ცივი და ბილწი. ოდნავ მოჭუტული და ჭროღა.
ხელი ავწიე და მთვარეს მოუქნიე.
სასაცილო ვიყავი ახლაც და მაშინაც.
ბნელი ღამე

დიდი ხუთშაბათი მიილია

დღეა უბედური.
შავი და უსახო.
ხალხსაც ცხვირ-პირი ჩამოსტირით.
ეკლესიიდან მოდიან, დაღლილები, ნაზიარებლები და მაინც უბედურები.
იმიჯია ასეთი.
,,საკურნებლად სულისა და ხორცისა”, - ქუჩაში შეხვდა ნაცნობი ნაცნობს.
მაინც ჩაჟამულები არიან, არა ბედნიერნნი. ყიდულობენ პურს და სახლში გარბიან.
შიათ, არადა უზეთოზე არიან და პურით და ჩაით უნდა დანაყრდნენ მხოლოდ.
თავსაფრები ეკლესიის კარებთან გროვად ყრია.
ქუჩებს შეეფინა უმანდილო მანდილოსნები.
ზოგმაც შარვალს მოხვეული თავშლები მოიცილა.
დღე საიდუმლო სერობის ხსენებისა.
ვის დავბან მე ფეხებს? ან მე ვინ დამბანს ფეხებს?
დიდი ხუთშაბათი მიილია.