среда, 3 октября 2012 г.

«В деревне никто не сходит с ума...»

რადგან ჯერ ვერაფერს ვწერ, ვდებ იმას რაც სულში და გულში მაქვს.
Иосиф Бродский
В деревне никто не сходит с ума.
По темным полям здесь приходит труд.
Вдоль круглых деревьев стоят дома,
в которых живут, рожают и мрут.

пятница, 14 сентября 2012 г.

ხელისგული


ხელი, რომ გადავწიე და სიცარიელე დამხვდა მივხვდი სხვაგან ვიყავი. თვალები გავახილე და სტუდიაში მეძინა თუ საძინებელში ვერ გავარკვიე.  საწოლიც არ გავდა ნამდვილ საწოლს.  არ იყო ჩემი ლოგინივით ფუმფულა და რბილი. ხმელ ტახტზე ვიწექი.  ირგვლივ უამრავი აპარატურა, დისკები, შნურები, ფოტოაპარატები და ყურსასმენები ეწყო - ეკიდა.  კომპიუტერები და ფოტოები კედლებზე.  გამახსენდა წუხელ ვიღაც მწვანე მაისურიანს ვეცეკვებოდი ბოლოს. ალბათ მის სახლში ვარ,  ჩემი ტანსაცმელი დენის ,,შნურზე'' იყო გადაკორწიალებული.  მე კიდე ჭაობისფერი მაისური მეცვა გრძელი, ეტყობა მისი. არაფერი მახსოვდა, თუმცა კარგად ვიყავი. ვინ არის ნეტავ? - გავიფიქრე და გამახსენდა როგორ ვეკვროდ-ვეტმასნებოდი და რაღაცნაირად, რომ ცდილობდა შევეკავებინე. გამახსენდა თუ წუხანდელი მოძრაობები შევიგრძენი ვერ გავარჩიე. გამახსენდა, როგორ დააფარა ხელისგული ჩემი სასმელის ჭიქას და მაგიდიდან წამომაყენა. ერთხელაც არ უკოცნია ან წამოწეულა ჩემსკენ, მხოლოდ წელზე მომხვია ორივე ხელი და ამწია. გამახსენდა ვუძალიანდებოდი, ვფართხალებდი, მაგრამ ბარიდან მაინც გამომიყვანა.

четверг, 30 августа 2012 г.

ბრრ

დავარქვათ პაემანი და ან არც დავარქვათ. . . უბრალოდ შევხვდეთ, მინდა, რომ გნახო.
იქნებ მომინდეს გაკოცო ბევრი,
იქნებ მოგინდეს მაკოცო ხალზე,
იქნებ უბრალოდ ვიაროთ ბევრი.
ტყეში თუ ზღვაზე?
ბარში თუ მთაში?
კარავი ერთი ,,სპალნიმეშოკით", ბევრი წყალი და ბევრი ალერსი წავიღოთ საგზლად.
მოდი დავთქვათ და რამდენიმე დღით გადავიკარგოთ.
ვერ დაგპირდები რაღაც სასწაულს, თუმცა გპირდები მილიარდ კოცნას, უთვალავ ალერსს.
ა, რა ვქნათ? დავთქვათ?:)

среда, 15 августа 2012 г.

ზღვის ბოდვები

ვნება მუხლებთან დაყურსული, წყლისფერი თვალებით იხედება.
ლურჯად მოტორტმანე ზღვის ნაპირი ქაფიან თავგადასავალს მპირდება.
კოჭებმაც შეიგრძნეს ფერადი კენჭებიც.
და მეც ვნებდები მოვარდნილ ტალღას რბილს და მრისხანეს.
დაბლა დაცურავენ თეთრი თოლიები,
ქერა ქალების ბუმია პლიაჟზე,
ღამდება . . .
ლიფის სარტყელი ელვარებს კვლავ თეთრად, ვიწროდ და ხაზივით. ხვალ ესეც გაქრება . . .
წითელი ტაფა - მზე აღარ ჩანს ღრუბლებში, იძინებს ეტყობა.
სამაგიეროდ კვლავ ფხიზლობს პლიაჟი, სავსეა წყვილებით.
მოთენთილ სხეულებს დაღლა არ ეტყობათ.
წინ მთელი ღამეა ხმაურით აწყვეტით,
ვნებით და ნდომით სავსეა ჰაერი.
ქვიშა კვლავ ცხელია, ვერ ვაღწევ შენამდე
და იქნებ შენ შეძლო მოღწევა ჩემამდე?:)