მე გადავლახავ მთას . . . .

სამსახურიდან  თავქუდმოგლეჯილი გამოვიქეცი, ბოლო მარშუტკისთვის უნდა მიმესწრო. ის სხვა ქალაქში იყო და სამ საათში ვნახავდი. ბოტასები მეცვა, მარტივად ვირბინე სადგურამდე, ფანჯარის მხარეს დავჯექი, პატარა ჩანთა მუხლებზე დავიდე,  ჯინსი მეცვა დახეული, ამიტომ  გაყინული მქონდა მუხლები. 

აპრილი იყო, მაგრამ ციოდა. 

ტრანსპორტი  დაიძრა, საზურგეს მივეყუდე და უცებ  საკუთარ თავზე გავბრაზდი. გავრბოდი მასთან, სხვის ქმართან და ბოლომდე არ ვიყავი ჩამოყალიბებული რა მინდოდა.

თმები აბურდული მქონდა, ბოტასები დამტვერილი,  მაისური და ჭრელი ქურთუკით  არ ვგავდი პაემანზე გაქცეულს. მთებს რომ გადალახავს მის სანახავად ისეთს კი. 

ალბათ ამ დროს სასწაულად იპრანჭებიან, თმებს სალონში იკეთებენ, მანიკურ-პედიკური, სექსუალური საცვლები. ვაჰ, მე კი აჩაჩულ-დაჩაჩული და გასავათებული მივდიოდი, გზაში გამოძინებასაც მოვასწრებ, თვალები დავხუჭე – ის წუთები მიყვარს როცა ნახულობ და მისი სუნი ცხვირში გიღუტუნებს. ალბათ ას კაცში გამოვიცნობ ამ სუნს, ათასშიც. 

 ჩამეძინა. 

გაგრძელება იქნება :) 

შენ რომ ჩემი საყვარელი არ იყო . . .

შენ რომ ჩემი საყვარელი არ იყო, 

იქნებ დღეს ყავა გვესვა მყუდრო კუთხის კაფეში, ან კინოში წავსულიყავით და ბოლო რიგში შენთვის მხარზე თავი დამედო.

შენ რომ ჩემი საყვარელი არ იყო, 

ქუჩაში შემცივნულს ქურთუკს მომაფარებდი და შენივე ქურთუკის ჯიბეში გაგითბობდი გაყინულ თითებს. 

შენ რომ ჩემი საყვარელი არ იყო, 

მეგობრებს გაგაცნობდი და ერთად შევჭამდით პიცის დიდ ნაჭრებს. 

შენ რომ ჩემი საყვარელი არ იყო, 

გეტყოდი, რომ ზოგჯერ, ძალიან იშვიათად მე სულაც არ ვარ მხიარული გოგო და შენ ნებას მომცემდი, ვყოფილიყავი მოწყენილი. 

შენ რომ ჩემი საყვარელი არ იყო, 

მე უფლება მექნებოდა მაგრად შემომეჭდო შენთვის ხელები და არსად არ გამეშვი,მაგრამ შენ ჩემი საყვარელი ხარ და ასე ახლოს მყოფებსაც კი კილომეტრები გვაშორებს, და მე მარტო ვარ შენ გვერდით, ძალიან მარტო, იმიტომ რომ შენ ჩემი საყვარელი ხარ.

უცნობი ავტორი:) 

დიდ და პატარა ომზე

მარტის დასაწყისში კორონა შემხვდა – მაღალი სიცხით. ყველაფერი მტკიოდა, ქუსლი, კოჭი, მუხლი, იდაყვი, ტრაკი, ყური, ჭიპი, თავისქალა, სულ–სულ ყველაფერი და ამას უკრაინის ომიც ემატებოდა.

თვალები მეწვოდა, ძლივს ვკითხულობდი ინფორმაციას.  ამ დიდ ომში გმირი მყავდა ზელენსკი, ყველა მისი  ვიდეომიმართვა მაძლიერებდა ნუროფენზე და იბუპროფენზე მეტად.

საღამოს აივანზე ვიჯექი ხოლმე და როცა ცას ვუყურებდი ვფიქრობდი, ახლა რომ აქაც დაიწყოს ომი რის გადარჩენას შევეცდებოდი?  ალბათ სურათების, კიდევ? კიდევ კაბის, რომელიც ყოველწლიურად უფრო–და უფრო მიპატარავდება, ასე ვიტყვი, აბა, ხომ არ ვაღიარებ, რომ ვსუქდები და ვსუქდებიJ

მერე, წლების შემდეგ უკვე მოხუცი კამერების წინ ამ კაბით დავდგებოდი და ინტერვიუს მივცემდი – რუსეთის ბოროტებებზე, ნახევრად მიძინებული ტვინი მაინც გაიხსენებდა ორსული ქალების სისხლიან  კადრებს და მტირალა, ფერად ქურთუკიან ბიჭს, რომელსაც პარკში სათამაშო პინგვინი ჰქონდა და მიდიოდა მარტო დაბომბილ ქალაქში. ვიტყოდი, რა კარგია რომ 2022 წელს დასრულდა ამ ქვეყნის ფაშიზმი.

ალბათ ჟურნალისტი იმდროინდელ გმირებზეც მკითხავს.

მე ჭაღარ თმას მოვიქექავ და ვეტყვი – კი, გმირი ზელენსკი იყო.

სხვა კითხვებსაც დამისვამს მერე ჟურნალისტი, მშრალი რომ არ გამოვიდეს მასალა. მე ვეტყვი – იმ დროს ჩემი პატარა ომიც მქონდა,  პირადი ომი, მერე ,,ტერიტორიის მთლად შემოერთება მოვითხოვე"  და  . . .

ვეტყვი, რომ გმირები აუცილებელია გყავდეს, როგორც დიდ, ასევე პატარა ომშიც.

ფერადტრუსებიანი და იუმორის მქონე კაცები კარგები არიან

მწყუროდა,  ფეხზე ვერ ვდგებოდი, ყველაფერი ირყეოდა, თვალები არც გამიხელია ისე დავიძახე – დეე წყალი დამალევინე.  დედამ წყალი მომიტანა, ერთხელ, მეორედ, ალბათ მესამედაც არ მახსოვს. რატომ მწყუროდა უსაშველოდ არ ვიცი. როცა გავიღვიძე დილა იყო. საწოლის შუაში ვიწექი სიგანეზე. ბალიში მოვძებნე და თავზე დავიფარე. ჩემი ბალიში არ იყო, ტანზეც არაფერი მეცვა. უპს! სახლში არ ვიყავი, რამდენიმე დაცლილი ბაკურიანის წყლის ბოთლიც დავინახე  ნახევრად შეჭმულ პიცასთან ერთად. კიდევ კონიაკის განახევრებული ბოთლი დააა ბალიში უფრო დავიფარე თავზე. ჩამეძინა. როცა გამეღვიძა ყველაფერი მახსოვდა–როგორ ვსვამდი კონიაკს და ბოლოს როგორ ამაცალა მან ბოთლი, როგორ მერეოდა გული, როგორ ვერ ვდგებოდი ფეხზე, როგორ  დავრბოდი საწოლიდან ვანაში, ცივი წყლით ვიბანდი ხელებს, როგორ დამყვებოდა ის, წყალს როგორ მაძლევდა დედას დაძახებაზე, მისმენდა როცა მთელი ღამე გაუთავებლად ვლაპარაკობდი, ვლაპარაკობდი, ვლაპარაკობდი. 

კიდევ ბევრი რამ გამახსენდა, უჰჰ:( 

ვერაფერს შევცვლიდი, ამიტომ მხოლოდ გავიფიქრე – ვის არ მოსვლია. 

ის აივანზე იჯდა. ფარდიდან ჩანდა ზურგით,  რაღაცას უყურებდა. ჩემი ლურჯი კაბა გადავიცვი და გავედი. სასტუმროს ეზოზე დავიწყეთ ლაპარაკი, მოუვლელი იყო და მოუწესრიგებელი. 

მერე მინდოდა ეკოცნა. არ უკოცნია. 

კედები ძლივს ჩავიცვი, თავს დაბლა რომ ვწევდი ისევ ცუდად ვხდებოდი. 

ვიჯექი საწოლზე და ვუყურებდი როგორ აწყობდა თავის ნივთებს, ჩემგან განსხვავებით ზედმეტად  მოწესრიგებულია. მერე როცა საკიდიდან ჩამოხსნა თავის პერანგი და ჩემი ქურთუკი კი კარადის გვერდით იყო ჩაკუჭული, შემრცხვასავით:) 

წინა დღის გადაღებული ვიდეო მაჩვენა. მერე პირბადე გავიკეთე და ნომერი დავტოვე. ჩემს ქალაქში უნდა დავბრუნებულიყავი ათზე, სამსახურში, ისიც თავის ქალაქში სამსახურში, ოჯახში.

მანქანაში უკვე დამცინოდა ღამის ამბებზე. მუცელი მტკიოდაა, მაგრამ მაინც ისე კარგად ვიყავიი. უფ, რამდენი  შტერობები მომიყოლია. 

გაგრძელება იქნებაა . . . 

მერე გვიან ვიძინებ მშვიდი ძილით

ვანიდან გამოვედი და მესენჯერიც გაწკაპუნდა – დაბლა გელოდები. 

თმა სველი მქონდა, ტანი ნოტიო და ძლივს ამოვიცვი ამ ნოტიო ტანზე კომბინიზონი. რატომ ვეცი და მაინცდამაინც ეს ჩავიცვი არ ვიცი. ჩამეცვა შილიფა კაბა. ვინ ნორმალური იცმევს აბა დახურულ, ერთიან კომბინიზონს ივნისში, თან როცა კაცს უნდა შეხვდეს  ( და სავარაუდოდ როცა იცი ეს შეხვედრა როგორც დასრულდება)  და ერთი ქამრით შესაკრავ – მოსახვევ კაბას იქით დებს? 

ჰოდა, ასე სველი თმით და ნოტიო ტანზე დაკვარწნილი კომბინიზონით ჩავედი. ერთი სული მქონდა მენახა. 

ჩანთა მხარზე მქონდა გადაკიდებული, სახელურზე მეჭირა ცალი ხელი და მანქანაში როცა ჩავჯექი მხრიდან არ მომიხსნია, კალთაში ჩავიდე, თითები მეტკინა, მერე მივხვდი მაგრად ვუჭედი ჩანთას და გავუშვი.

უსაშველოდ ცხელოდა, თუ მხოლოდ მე მცხელოდა არ ვიცი.

წავედით. ჰო, მანქანით.

მერე გავჩერდით.

მერე მაკოცა. გამეცინა. 

 – რა გაცინებს? – მკითხა. არაფერი მითქვამს.

წლების შემდეგ ისევ აქ აღმოვჩნდი, სხვასთან ერთად. სტუდენტობისას, პირველ კურსზე,  დაახლოებით ამ მიდამოებში ვიყავი პირველად როცა მაკოცეს. მაშინ ფეხით ავედით, დაბნელებამდე დავრჩით. ვუყურებდით დაბლა განათებულ ქალაქს და ერთმანეთს ვკოცნიდით. იმ დროს სხვაგან წასასვლელი ადგილი არ გვქონდა, ახლა უბრალოდ ორი ზდასრული ადამიანი სხვებს ვემალებოდით. აქ ამოსვლის იდეა მისი იყო, არ ვიცი რატომ, არც მიკითხავს. ან მასაც სტუდენტობა გაახსენდა, ან ყველაზე მარტივი გზა მონახა ჩემთან მარტო დარჩენის. 

მერე, მერე თუ ისევ მომინდება ამ ამბის გაგრძელება დავწერ.